E-Dergi

Türkiye’nin en iyi şairlerinden asıl adı Mehmet Nazım RAN olan şairimizin 58 seçme şiir ve bir otobiyografiden oluşan kitabıdır. Bir çok şiirini “Ben bu sözü bir yerden duymuştum, bu söz bir şarkıda geçmiyor muydu?“ diyerek okunacak bir şiir kitabı.

Umut, hasret, sürgün yılları, hapis yılları ve memleket sevgisi konularını büyük bir ustalıkla şiirlerinde yansıtıyor.

Bu eser Nazım Hikmet’in insanlığa bıraktığı bir sevgi, umut ve direnç manifestosu gibidir. Şairin dizeleri, okurun yüreğinde derin bir iz bırakır ve her okunduğunda yeniden anlam kazanır.

Kısacası Henüz Vakit Varken Gülüm, sadece bir şiir kitabı değil, bize hayata sarılmayı ve gülümsemeyi unutmamayı öğütleyen bir yaşam çağrısıdır.

E. Dr. Öğr. Alb. Ali GÜLER'in bu kitabı ATATÜRK'ün ailesi, kökeni ve soy geçmişi hakkında yıllardır süregelen tartışmalara belgelerle yanıt verir. Yazar, Osmanlı arşivleri, nüfus kayıtları, Enver Behnan Şapolyo'nun kitabı (Zübeyde Hanım ölmeden önce söyleşi yapan tek kişi) ve resmi belgeleri inceleyerek ATATÜRK'ün soyunun Türk kökenli olduğunu ortaya koyar. Özetle; ATATÜRK'ün babası Ali Rıza Efendi’nin ailesi Anadolu’dan (Konya/Karaman civarından) göçürülerek bugünkü Makedonya Cumhuriyeti’nin Debre şehrine bağlı “Kocacık“ nahiyesine yerleştirilen Kızıl Oğuz/Kocacık Yörükleri/Türkmenlerinden gelmektedir. Dedesi Kızıl Hafız Ahmet Efendi 1800’lü yılların başında Selanik’e göç etmiştir.

ATATÜRK'ün annesi Zübeyde Hanım’ın soyu da yine 1466’larda Konya/Karaman yöresinden Rumeli‘ye göçürülen ve geldikleri yörenin adına izafeten Rumeli‘de “Konyarlar” diye bilinen Yörük/Türkmen grubuna mensuptur. Aile sonradan Selanik yakınlarındaki Lankaza (Langaza)’ya, oradan da Selanik’e göç etmiştir.

Turgut Uyar’ın Göğe Bakma Durağı kitabı, bence Türk şiirinin en içten, en duygusal kitaplarından biri. Uyar bu kitapta hem insanın iç dünyasını hem de yaşadığı dönemin ruh hâlini çok güzel anlatıyor.
İkinci Yeni akımının bir parçası ama o diğer şairler gibi çok soyut kalmıyor; daha duygusal, daha insana yakın bir dili var.

Şiirlerinde hep bir yalnızlık hissi var ama aynı zamanda umut da eksik değil. Özellikle “Göğe Bakma Durağı” şiirinde bu çok belli. “İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım” dizesi var ya, sanki bütün kitabın özeti gibi. Hem sevdiğine bir çağrı, hem de hayata tutunma isteği. Yani her şeye rağmen birlikte sevinmeyi, birlikte umut etmeyi anlatıyor.

Turgut Uyar’ın dili çok sade ama derin. Günlük kelimeleri kullanıyor ama o kelimelerin içinde çok şey gizli. Şiirleri okudukça anlamı genişliyor, her seferinde başka bir şey hissediyorsun. Bazı dizeleri ilk okuduğunda anlamasan bile, içinde bir şeyler kıpırdıyor.

Yalnızlık paylaşılmaz..
Paylaşılsa yalnızlık olmaz.

Aza indirgeme sanatının en iyi örneklerindendir Özdemir Asaf’ın şiirleri. Akımların ve dönemlerin dışında kalmayı tercih eden bir şairin 142 seçkin şiirinin toplandığı bir kitap. Bir çırpıda okunabilir. Başarılı aşk ve yalnızlık şiirlerini bir arada bulunduruyor. Kendini has üslubu, bir kelimeye bin anlam yükleyebilmesi, zamandan ve mekandan münezzeh şiirleriyle çok özel bir şair.

Kitap İzmir Yazı Atölyesi’nde yolu İzmir’den geçmiş edebiyatçıların ortak çalışmasıyla oluşturulmuştur.
İzmir‘li öyküler olduğundan olsa gerek içerisinde 35 öykü bulundurmaktadır. Okunması kolay kısa kısa hikayeleri olduğundan dolayı kısa seyahatlerde okunabilecek bir eser. Her öyküsünü çok beğendiğimi söyleyemem. Bahar GÜNELİ’nin “İzmir bilir ya…” öyküsünü beğendim. Ve de özellikle Neslihan YİĞİTLER’in “Bir Baba Hindi” (Mustafa BAYKARA) öyküsü Mustafa Baba’nın ne kadar büyük bir insan olduğunu bir kere daha göstermesi açısından kitabın benim için çok kıymetli bir yerde bulunmasına sebep oluyor.