E-Dergi

Eşim ile bir kaç yıl önce bir seçimin pişmanlığı üzerine konuşmuştum. Bana her seçim ile binlerce belki daha fazla olasılığı reddettiğimizi, hatta bizim seçimlerimizin başka insanların olasılıklarını etkilediğini söylemişti. Bazı pişmanlıklarım ile Nora ile beraber yüzleştim. Benim adıma ruhuma iyi gelen, hafifleten bir kitap oldu. Hayatı nasıl ıskalamadığımı farkettim.

Lise yıllarımda okumuştum. Kitaplığımda yeri olsun diye satın alıp tekrar okudum. Cengiz Aytmatov’un dili, öyle güzel, akıcı, tasvirleri öyle yerli yerinde, tadında ki okurken karakterler canlanıyor gözünüzde. Hikayesi etik değerlerim ile çelişse bile ne Cemile’ye , ne Danyar’a kızamıyorsunuz. Ben kızamadım. İnce bir sızı bıraktılar bende.

Ruha şifa bir kitap. Arkadaşlarıma ve kendime hediye alıp okudum. Ve hala arada bir sayfa açıp okuyorum. 1-2 ve 3 okundu. İlk olduğu için mi bilmiyorum en sevdiğim bu kitap. Çizilmiş satırlar. Alınmış notlar. Hastalık döneminde bana destek olan bir dost gibi.

Bazı kitaplar insanın burnunda bir sızı gibi kalır. İşte öyle bamteline dokunan bir eser. Sürükleyici, bir solukta biten etkisi ise uzun süre geçmeyen. Yıllar önce okumuştum. Şimdi kızım için alacağım.

Yıllar önce arkadaşımdan alıp okumuştum. Şimdi kızıma almak içim girdim siteye. Ve aklımda asla unutamadığım bir alıntı. Ölüler yokluklarıyla değil onlar ve bizler arasında söylenmeyenler yüzünden acı verirler. Hatırama kazınan bir söz. Okunası bir kitap.