E-Dergi

"Bakmak, Her Zaman Görebilmek Değildir"
Nora'nın umutsuzluk dolu ruh halinden, umut dolu "kendi" yaşamına uzanan aydınlanma yolculuğunu anlatan ilham verici bir eser.
Kitabı okurken biraz Paulo Coelho'nun Simyacı'sına biraz da Irvin Yalom'un Nietzsche Ağladığında'sına gitti düşüncelerim. Her üç kitap da özetle; içinde bulunduğumuz durum ve seçimin aslında bizim için en doğrusu olacağını sezdiriyor. İnsan bazen, uzaklarda ve gerçekleşmeyende anlam arıyor. Halbuki yaşamımız; eksiklikleriyle, hatalarımızla, doğrularımızla, sahip olduklarımızla güzel.
Ve "bizim" olan yaşamımız aslında çok güzel...

Bedenin yaşlanması, herkes için belki de kaçınılmaz sonlardan en kaygı verici olanıdır. Ancak,yakışıklılığı sayesinde etrafındakiler tarafından tapınılan Dorian için bu endişe çok erken yaşında ortaya çıkar.Bir gün ressam dostu onun portresini çizerken kendisinden yaşça büyük ve deneyimli iki dostundan biri olan Lord Henri'nin fikirleri,onun geri dönülmez bir dilek dilemesinde etkili olur.Bu dileğinin gerçekleşmesi ve Henry'nin ona verdiği bir kitap, ruhunu güzelliğin ve hazzın dar girdabına teslim eder.
Bu andan itibaren deneyimli dostlarından biri onun ruhunun şeytanı, diğeri meleği mi olacaktır?
Dorian hangisini tercih edecektir? Hangisinden kaçacaktır?
Dorian'ın yaşadıklarında Lord Henry ne nerece sorumlu tutulabilir? Asıl olan insanların kendi tercihleri midir?
Kibir ve haz; iyiliğin, derin huzurun ve mutluluğun düşmanı mıdır?
Ve Dorian, ruhunu bedeninden ayıran portreyle yüzleşebilecek midir?
Dorian'ın hikayesi, size bunun gibi daha pek çok derin sorular sorduracaktır.

Ufuk açıcı bir deneme, bir düşünceler kitabı. Kesinlikle okunmalı.

Bu sözlerim, yazarın her fikrine katıldığım anlamına gelmiyor. Yazar düşüncelerinde belli ki zaman zaman okuduklarının etkisinde kalmış. Bazen de birkaç kitlesel hareketi değerlendirerek tümü hakkında hatalı bulduğum genellemelerde bulunmuş.

Bunun yanında insanların kitlesel harekete katılma nedenleri ve insan psikolojisi üzerine olan tespitlerinin çoğu harika. Ancak bu konuda da yanıldığını düşündüğüm tespitleri de var.

Özetle kitaptaki her paragraf sizi düşünmeye itiyor. Katılsanız da, katılmasanız da...

Beğendiğim bir tespiti:

"Genellikle bir şeyi sevdiğimizde, o şeyi bizimle beraber sevecek müttefikler aramayız....Fakat bir şeyden nefret ettiğimizde hep müttefikler ararız. Şaşırtıcı nokta şudur ki, nefretimiz elle tutulur bir şikayetten ileri gelmediği ve bu şikayetimizin pek de haklı bulunmadığı durumlarda, müttefik bulma arzumuz daha da şiddetlenir."

Dört tür okur gözünden değerlendirmekte fayda var:
1) Sürükleyici polisiye olsun, basit olsun, kısa zamanda merakla okuyabileyim, derin ve karmaşık cümleler çok olmasın diyorsanız, kitap tam size göre.
2) Güncel bazı konulara değinsin, yıllar sonra okuyan kişi "Ülkede demek o dönemlerde bunlar oluyormuş." diyebilsin istiyorsanız, kitap beklentinizi karşılayabilir.
3) Polisiye olsun, katil/katillerin kim oldukları hakkında tahminler yürütebileyim ama son sayfalara kadar asla emin olmayayım, hatta ters köşe olsun diyorsanız, kitap size doyurucu gelmeyecektir. (Zira yaklaşık yarısında anlıyorsunuz.)
4)Polisiye olmasının yanında edebi yönü de güçlü olsun; betimlemeleri, diyalogları, cümlelerin derinliği, karakterlerin psikolojik tahlilleri özgün ve güzel yazılmış olsun diyorsanız, kitap hiç size göre değil.
Belki de benim beklentilerim, yazdıklarım arasında 3. ve 4. maddelere dahil olduğu içindir ki, kitabı beğenmedim.
Ancak 1. ve 2. maddeler ilginizi çektiyse, okuyabilirsiniz.

Spoiler vermemeliydiniz.