E-Dergi

İtiraf etmeliyim, ilk sayfalarda kitabı bırakmayı ciddi ciddi düşündüm. Ama sonra Al At çıktı karşıma. Öyle bir sergüzeştin içine çekti ki beni, bir şans daha vermeliyim dedim. Ve iyi ki demişim.
İlerleyen bölümlerde kendime tekrar tekrar "İyi ki bırakmamışım" derken buldum. Her defasında bir görünüp bir kaybolan o Al At'ın peşinden sürüklendim sayfalarda. Nereye gidiyor, ne yapıyor, neye varacak bu hikâye… Merak ettim. Merak ettikçe okudum. Ve sonunda, farkında olmadan Al At’a üzülerek kapattım kitabın son sayfasını.

Kitap yirmiye yakın hikâyeden oluşuyor ama öyle dağınık, kopuk kopuk değil. Her hikâye, bir diğerine usulca dokunuyor. Tam bitti derken başka bir yerde tamamlanıyor. Parça parça bir bütün, sanki bir yapboz gibi… Ve bu geçişler o kadar iyi kurgulanmış ki, insan okudukça bütün resmi görmek istiyor.

Kısacası keyifliydi. Sessiz sakin, ama derin derin düşündüren bir okuma oldu. Şimdi dönüp dönüp Al At’ı düşünüyorum. Belki de bir kitapta en çok bu kalmalı geriye: Düşündürmek.