E-Dergi

Evet konumuz bu kitap bence neden bu kadar kötü. öncelikle Witcher evreni kadar kendi başına hiçbir işe yaramayan bir çöp görmedim. Witcher evreni sadece Geralt daha fazla yaratık kessin, boş boş konuşsun, milletin "aa bu fiçurlar insana benzimiyorlar" falan demesine şahit olsun diye kurgulanmış hiçbir şekilde kendi başına bir şeyi temsil etmeyen tek karakter etrafında dönen iğrenç bi evren. Kimse bana bu boş evrenin içinin dolu olduğundan bahsedemez. aynen reis asıl canavarlar bizim yarattıklarımızdır.

Locke Lamora' nın Yalanları' nın en belirgin özelliklerinden biri bir karakterin üzerinden direkt yürümektense genel olarak bir ekibi ele alması. O ekibi yaşatması ve içine çekmesidir. Tabi ayrı yeten fantastik öğelerin fazla olmaması dünyasına bağlarken, ana karakterimizin seçilmiş biri olmaması, evrenin genel yapı unsurlarını kullanarak sahtekarlık, düzenbazlık, hırsızlık yapması hep okumak istediğim bir kitabı bana sunuyordu. Karakterimizin seçilmiş kişi olmamasını biraz daha açacağım; karakterimizin belirli özellikleri var mesela zeki ve çevik olması gibi bu özellikleri Scott Lynch tarafından çok zekice bir şekilde evreninde kurgulayarak sunması dışında karakterin seçilmiş biri olmaması karaktere bağlanmanızı sağlıyor. Çoğu fantastik eserde ana karaktere bağlanmanızı önleyen bir duvar vardır; bu duvar genelde onun 'seçilmiş kişi' olmasından kaynaklanır lakin bu evrenin içindeki düzen o kadar oturaklı ki böyle bir şeye gerek bile kalmadan gerçek bir fantastik kurgu deneyimi sunuyor.

Bu kitaptan büyük ihtimalle umduğunuzu bulamayacaksınız çünkü ben tam olarak bir şey ummamama rağmen beni hayal kırıklığına uğrattı. Arkadaşlar genel olarak türkçe dersi gördüyseniz bu kitabın bi manası yok. Kitabın övebileceğim tek yanı verilen örnek metinler güzel seçilmiş onun dışında belki size hiç her duyduğunuz şeyin gerçek olmadığı söylenmemişse bir şeyler öğrenebilirsiniz.

Bu kitap genel olarak sizin bilmediğiniz bir şeyden bahsetmiyor. Size birkaç yeni yöntem sunmak ve size neden iradenizi kontrol etmeniz gerektiğini hatırlatmaktan başka bir şey sunmayacaktır. Tavsiye eden insanlara bakarak almayı düşünüyorsanız en azından kütüphaneden bir iki bölüm okumanızı öneririm çünkü büyük ihtimalle aradığınız şey bu değildir.

Hiç tattığınız bir şey sizi geçmişteki anınıza götürdü mü? Mesela yediğiniz bir yemek size annenizi hatırlatmış olabilir. İşte Marcel tam olarak bu anıları yakalamaya çalışıyor, bunu kitabın başlangıcında, depresyonda olan karakterin bir kekin tadıyla geçmişe gitmesiyle yapmaya başlıyor.

Proust hastalıkları sebebiyle çok hassas biriydi, dışarıdaki akşam yemeklerine üç kat giyinmeden gidemezdi. Bu hastalığı yüzünden çok sıkıntı çekmesine rağmen aslında bu yaşam tarzını kendisi sürdürmüştür. Yani hayatında sadece kendi iradesi söz sahibiydi. Hastalığı onu çok hassas biri yaptığı için her şeyi daha yoğun yaşıyordu. Bunu kitabı okurken fark edeceksiniz çünkü sizin yaşadığınız duyguyu sizden kat kat hakim bir şekilde anlattığında ne hissettiğinizi anlayacaksınız.