E-Dergi

genel olarak Nietzsche Ağladığında ile kıyaslandığında tabiki onun kadar çekici değil. ama gene de olayların akışı sürükleyici, örgüsü güzel. ennihayetinde psikoloji kitabı olaylar ve insanların tepkileriyle ilgili piskolojik çözümlemeler de güzel. ama kitabın sonunu beğenmedim.

şimdi kitabı bni özetliyim. bunlar amerikalı çiftçi bir aile. banka topraklarını lellerinden alır. bunlarda iş umuduyla batıya göçerler. kitapta bu konu işlenir. nasılmı? uzun uzun arabadan bahsedilir aman efenim şöyle ses geliyo şöyle arıuza yaptı böyle lastiği patladı. ve bu aile sürekli açtır, ama neye aç ete aç sürekli mızmızlanırlar para kazansakta et yesek falan :) et yoksa ekmek ye. heralde buda o günden, bu günkü obez amerikanın emareleri olsagerek. yani böyle et peşinde batıya doğru azimle devam ederler. sıkıcı gerçekten sıkıldım.
hiç mi güzel yanı yok? mesela ilk başta bankadan bahsetmiş. hani banka bir kurum değilde bir organızmaymış canlı bir varlıkmış gibi anlatmış. insanlar kendi vicdanlarıyla yüzleşmekten kaçmak için nasıl bankayı öne sürmüşler nasıl canlı bir organizmaymış ve herşey onun istediği doğrultuda yapılıyormuş imajını vermişler vs......

vasat vasat vasat. anlamak için çaba sarfetmeyin çünkü anlaşılması gereken hiç bir şey anlatmamış. tüm kitapta sadece 2 cümlenin altını çizdim oda aklımda kalmamış. beğenmedim.

kitap ilk başlarda çok sıkıcı. basit cümleler basit kurgu. tam yeter artık bunaldım diyeceğiniz sırada olayların akışı değişip ilginç hale geliyor. ama tabii bu da kitabın genelinin vasat olmasına mani olmuyor. fazlaca abartılmış. paulo colho tadında bir kitap.

çok sıradan bir kitap. klişe sufi geyiği. zaten son zamanlarda yazılan şems ve mevlana kitaplrının hemen hemen hepsi, hatta diyebilirim ki aynı cümlelerden oluşuyor. öylesine bir kitap okusanız da olur okumasanız da!