E-Dergi

Yorumları okuyarak kitabı alacaklardansanız bence almayın. Kitap çok yorucu okurken olay olsun istiyorsun ama yok. Sürekli buna sonra gelicem, bunu sonra anlatıcam diye diye erteliyor. Ayrıca yazım hataları da var ve bazı kelimeler uydurulmuş ve atasözlerini kendi kafasına göre kullanmış. Kitapta olaylar en fazla 50 sayfa tutar, kalan sayfalar yazarın kendi fikirlerinden ibaret. Baş karakterlerin insanları eleştiren bir çok tutumu var. İnsanları yerin dibine sokup daha da eleştiriyorlar. Ancak kendilerinin de harika insanlar değiller. Buna rağmen kendi akıllarınca eğlenmek için insanları dolandırmayı kendilerinde hak görüyorlar. Yazarın birçok yönde yazarlık geçmişinin ve bu ikinci kitabı olmasına rağmen anlatım gücünün olmadığını düşünüyorum (bunu da kitapta sürekli uzun cümleler (5 satır) ve devrik cümleler kurarak okumayı zorlaştırmasından dolayı olduğu düşünüyorum).

Jules Verne'in bilim kurgu tadında yazdığı kısa 4 hikaye. İlk hikayede Doktor Ox'un çok kibar bir halkın üzerinde yaptığı deneyin sonucunda duygu durumundaki değişikliği test ettiğini o halk üzerinden deneyimliyoruz. İkinci hikayede bir saatçinin yaptığı saatlerle kendini tanrıyla bir tutmasını ve bunun kendisini nasıl bir hale getirdiğini görüyoruz. Üçüncü hikayede bir baloncunun uçuşta kendisini eken insanlardan dolayı bu kısa yolculuğu yalnız yapacakken yanına istenmeyen bir misafirin katılmasıyla birlikte farklı ve korkunç yolculuğa çıkıyoruz. Dördüncü ve son hikayede eski bir kaptanın, oğlunun gemi yolculuğundan gelmemesi ve kaybolan oğlunu bulmak için karla kaplı kuzey kutbu kısımlarına yaptığı yolculuğu okuyoruz.

Kitapta bir polis karakolunun işleyişle birlikte o karakolun içindeki dedektiflerin de hayatlarını da okuyoruz. Ayrıca kitap 390 civarı sayfaya sahip olmasına rağmen ilk 300 sayfada olaylarla ilgili gelişme çok yavaş ilerliyor. Tüm gelişme son 90 sayfada oldu bitti. Yazarın anlatımı ve konuları birbirine bağlaması güzel ancak 3 davayı anlatması gerekirken bu olaylara daha az bir zaman ayırması üzücü oldu. Polisiye bir kitapta genellikle polislerin hayatlarına bu kadar girilmez ancak 300 sayfa polislerin kendi yaşamlarını okumak sıkıcı geldi. Daha çok gizemi çözülmesi gereken olayları okumak isterdim.