E-Dergi

“Yolda ne bulsam, odur benim dünyam.”
Ne zamandır duyumsayıp henüz kurmadığım cümlem bu olabilir mi?
Yol, yolcu, yolculuk… Buna dair şiir ve yazı denemeleri yapmışlığım var. Belki de bu yüzden güçlü bir duygudaşlık içindeyim.
Özbay Hoca’nın cümlelerinde ilerlerken tanıdık bir denizde yüzüyor gibiyim. Müdavimi olduğu deneme dünyasında kendi hikayesinden yola çıkıp derdi “anlatmak” olan herkese “söz” olabilecek bir kelime insanı o. Kendi köşesinde kendinden menkul bir dünyayı hayretle anlamaya çalışırken bizim köşelerimize de ilham bırakan cümlelerin yazarı.
Tüm bu gürültünün içinde, kimsenin kimseyi duyamaz olduğu bu sağır seferde, bu incecik frekansı işitip de gelen, ruhları aynı dalga boyunda kümelenen bazılarımızın mottosu olabilecek şu güzel cümlede olduğu gibi "Görebildiğim, duyabildiğim, içimden geçenleri fark edebildiğim ve çevrelendiğim kadar varım ben de.” deyip susmak istiyorum. Gerisi, okuyacak olanlarda biriksin.

Çoğu kendimle olan güzel karşılaşmalar yaşadım bu kitabı okurken. Bir yazıhanenin içinde kurulmuş, kitap, caddeye bakan pencere ve iyi demlenmiş çaydan mütevellit bir dünyadan, kağıt kokulu bir saraydan sesleniyor Hasan Yücel. Bir bakmışım karlı bir Ankara akşamındayım; bir kapatmışım gözümü, İstanbul Beyazıt’ta Sahaflar Çarşısı’nda dolaşıyorum. Kendi yazı alışkanlığımdan da olsa gerek, yazarını kalem diliyle resmeden kitapları seviyorum. Neredeyse nesneleşen ‘insan’ın dünyasında, yazarın elinde, masasında, kitaplığında neredeyse insanlaşan ‘kitap’la karşılaşmak tebessüm ettiriyor. Hele “kitabımı isteme benden, buz gibi soğurum senden” tadındaki anlatılarda sesli güldüm diyebilirim; çünkü bu hissiyat çok tanıdık geliyor.
Kim bilir kaç kışın, kaç baharın hasadı bu kitap? Kim bilir ne uzun bir hafıza? Daim olsun.

Okurken harika karşılaşmalar yaşadım. Apayrı zamanlarda düşünülmüş, dert edinilmiş; lakin neredeyse aynı cümlelerle sayfalara dökülmüş nice anlayış ve sezişle yüz yüze geldim. Altamira’da, Alperenler Savaşsın’da aynaya baktım, Tatil Yapılacak Yap’ta, Kişilik Giysisi ve Delirmeye Beş Kala’da kahkahalar attım, Palavra mı Palabra mı’da , Naylon Bıranda ve Gerçek Yalanlar’da derin derin iç çektim. Sanki bir masanın iki ucuna oturmuşuz da konuşuyor muşuz, o anlatıyor ve ben dinliyormuşum gibi canlı bir zamanın içinden geçtim.
“Çayın bayatlamasını göze alamazsak hayatlarımız bayatlıyor inanın,” dediği yerde “İşte bu!” diye karşılık vermişliğim, bizi kategorize etmeye yemin etmiş bu dünyaya savaş açan cümlelerinde “Harika yahu!” demişliğim var.
Kendini okutan, yormadan akan bir üslup… Kısa ve etkili nice çarpıcı paragraf….
Tanışıklığımızdan mutluluk duydum değerli yazarım. Şimdi gidip diğer kitaplarınızı sepete koyma vaktidir.

İnsan ne için yazar sorusunun onlarca yanıtı olabilir; ama ALİ GÜLCÜ yaşadığı için yazanlardan…
Her öyküsü ayrı bir insan fotoğrafı gibi. Herkesin yaşadığı alışıldık karşılaşmaları bazen muzip, bazen masalsı ve bazen sert bir tokadı yüzünüze indirir gibi yazıyor.
Sorular soruyor çokça. Okurken esler vermeyi gerektiren güçlü, zeki sorular…
Yaşamaya dair her şeyi konu ediyor öykülerine. Ancak bir filmin karesi olabilecek güzellikte tasvirlerle içimizi ılıman bir iklimle dolduruyor.

Başlangıçta o hep alışık olduğumuz akademik kitaplardan biri gibi algılanabilir; ancak bu kitap sizi yanıltacak. Hangi paragrafının altını çizeceğimi şaşırdığım, sayfaların sağını solunu oklar, yıldızlar ve kalplerle doldurduğum bu güzel kitap yıllardır göğsümde birikip duran, dile döktüğümde ise çoğu kez uzaylı muamelesi gördüğüm nice sezgi ve niyetin güçlü bir sağlaması oldu. Suyun akışına inatla direndiğim için üzüldüğüm, can kırıkları yaşadığım onca zamandan sonra o inada minnet duydum yeniden. Her yönetici , her öğretmen önce kendini almalı karşısına. Sayın Mustafa Yavuz' un da dediği gibi "evreni, canlıyı ve cansızı her gün baktığımız açının dışında görmeye ve anlamaya yönelik farkındalığı geliştirmek ancak zihninde sorularla ve bu sorulara cevap arayışlarıyla dolu bireylerle mümkündür."