E-Dergi

Osmanlı üzerine yapılan çalışmaların ülkemiz için iki boyutu var:Osmanlıyı anlayan, seven ve sevdirmeye çalışanlarla Osmanlıyı sevmeyen, anlamayan; ama sevenlerin gözünden düşürmeye çalışanlar. Bilimsel bir gözle Osmanlı'dan kendilerine pay çıkarmaya çalışanlar ise dışarda yaşıyor.Onları Amerika, eski Rusya... gibi isimlendirmeye bilmem gerek var mı?
Bizde sevenlerin yazdıkları biraz abartılı.Sevmeyenlerinkiyse bizden olmayan birileri okuduğunda hayretten başka söz edemeyecekleri cinsten.
İsmail Çolak kalemini, günümüz dünyasında yaşanan en önemli konuları işlerken ister istemez buralarda Osmanlı olsaydı böyle mi olurdu, içgeçirmesine adamış.
Tarih yazma ve Osmanlıyı anlaşılmama buhranından kurtarma gibi bir kaygıyla yaklaşmamıştır, diyebilirim; ancak zaman zaman dili bilimsel olmaktan çıkıyor Çolak'ın. Sevmediğini belli eden kelimeler bunlar.Bunlar olmasaydı daha iyi olurdu, diyorsunuz.Ne var ki, ortadaki hadiseleri gördükten sonra, siz de onun kelimelerini kullanmaya başlıyorsunuz.
Değişik zamanlarda kaleme alınan yazılarda bir tutarlılık olmaz genellikle.İsmail Çolak, görüşlerinde bir çizgi tutturarak sağlam kaynaklardan aldığı belgelerle hadiselere objektif bakmayı başarmış.
Tarihçi yazar olmaya yakın duran yazarımızı, Osmanlıyla ilgili başka eserlerde de görmek umuduyla...

Onu kenar mahalle kahvelerinde elinde bir günlük gazete veya mutlaka okunmakta olan bir kitapla görseniz, yakası kalkık paltosu ve kalın camlı gözlükleriyle bizden biri sanırsınız. Ve 657 mağdurlarından sanarak içiniz acımaya başlar ona. O kadar bizden biridir Çehov. Ve o kadar bizim sıradan hayatımızı anlatır ki, Karadenizli sempatik bir vatandaşımızı okuduğunuzu düşünürsünüz.
Çehov, bizden biri olarak bizi, Dünyalı olarak dünyayı ilgilendirmiş enteresan bir yazardır. Sıradan insanın sıradan hayatını konu edinen öyküleriyle bizi anlatır adeta.Önemli konuların önemli insanı olmanız gerekmiyor Çehov'un öyküsünde yer almak için.
Basit ve o kadar da şiire yaklaşan öyküleriyle modern öykücülüğümüzün babası sayılan Çehov'u, nedense, Rizeli sanıyorum.Ona Erzurumlu diyenlerden haberdar ola ola.

Edebiyata yapılan her katkı, kültür tarihine katkıdır.Edebiyatla girileceğini bilsek dünya kültürüne, tüm sorun halledilecek;ama bu kadar kolay da değil bu!
M.Nuri Yardım, çalışmalarıyla göz dolduran bir isim.Türk romanının olmadığını söylediğimiz bir kültür dokusu içinde romanımızın olduğunu iddia eden bir kitap takdire şayandır.Romanımızın olduğunu romancıların ağzından dinlemenin, elbet, katkısı olur romana.Bu türde eserlerin çoğalmasını temenni ediyorum.İçinde bulunduğum tür adına bir ricada bulunmama müsaade etsin:Şairleri, özellikle yaşayan şairleri de dinlemeyi denesin Yardım.Eminim ki, şiirimizdeki tıkanma aşılacaktır.

İnsanlararası sorunların yeryüzüne dağılmış en temel konusu yıkıcılıktır. İlmen o derece yetersiz bir yapıya bu konuyu nasıl sığdırabilimişizdir, hayrete değer. Eğer ilmi bir konuya ait olsaydı kesinlikle yeterli olmazdık. Yine de araştırma gereken bir konu olarak çıkar ki karşımıza, bunu öğrenmek için çevremizi okul olarak kullanırız. Ve uzun bir ömür veririz çocukluğumuzdan itibaren öğrenim süresi olarak. Bir iyilik yapalım kendimize ve okuyalım bu kitabı.Yılların içimize eken kinini nasıl atabiliriz bir bakalım.Kulluk sanatının ilk dersi olmalı bu!

Sahibini arayan kaç yazı, kaç roman, kaç madalya... dan söz edilmiştir! Romanda yirmibir sayısını tutturan bir yazarın öncelikle bu kadar sıradan bir ismi tercih etmemesi gerekirdi. İçeriğine ait bir eleştiri gerekirse, kendisini artık tekrarlamamasını tavsiye etmek olacaktır bu. Bunca yıllk birikimiyle, istese bir bu kadar roman daha yazar kuşkusuz. Ne var ki, bunların yenilik sunacağını söylemek zor. MÜSLÜMAN GENÇLİĞİN KIZ ERKEK İLŞKİLERİNDEN BAŞKA SORUNLARI DA VAR. Artık fark edilse , diyorum.
Arkadaşlık ilişkisi denilen hadiseye yazarın sunabileceği bakış açısı, İslam'ın sunduğundan farklı olabilir mi? A.Günbay Yıldız'dan, yazarlık hayatının tekdüzeliğinden kurtulması için biraz acele etmesini okur olarak isteme cesaretini gösteriyorum.