E-Dergi

Aslında yazar imanını -daha doğrusu kendi varoluş macerasını- din diliyle değil psikoloji diliyle anlatmış.İnsanın anlaşılmasına dair Batı kaynaklı mekanik/materyalist analizlerin/anlatıların yetmediği yerlerde mistizmin (yazarın bakış açısı ile İslam'ın) insan denen meçhulün gizemini çözebileceğini iddia ediyor.Bir defa,görece ağır ve anlatılması sarp alanları büyük bir vukufiyetle,basitleştirebilerek hatta yer yer karikatürize ederek anlatıyor. Kitabın bir mukaddime niteliğinde olduğunu düşünüyorum. Bu emsalde bir adamın bilincinin derinliklerinde söylemek istediği daha yoğun/mahrem/felsefî ilhamlar olduğu intibaı uyanıyor insanda.Belki diğer kitabında bu görülebilir.

Hoffer, tüm kitle hareketlerininin temelinde "hastalıklı bireyler"in bulunduğunu söylemekle aslında hiçbir kitle hareketinin haklı gerekçelere dayanmadığını iddia ediyor.Böylece haklı gerekçelere ve haklı başkaldırılara dayanan kitle hareketlerini görmezden geliyor.Ana fikri şu: Siyasal otorite ne kadar despot ve zulümkar olursa olsun örgütlenmeyin,sesinizi çıkarmayın,yoksa hasta ruhlu "kesin inançlı"lardan olursunuz!