E-Dergi

Hiç bu kadar güzel yazılmış bir senaryo okumamıştım. Hem filmi daha iyi anlamama hem de enfes bir edebiyat şöleni yaşamama imkan sağladı.

Çok çok etkileyici, edebiyata, sinemaya başka bir açıdan bakmamızı sağlayan ve sanata hayran bırakan bir metin.

Hiroşima cehenneminin, bir aşk hikayesinin arka planını oluşturuyormuş gibi anlatılırken, bu kadar etkili verilebilmesi büyük başarı.

Karşıtlıklar ve benzerlikler, çoğu zaman farkına varmadan yaşadığımız gerçekliklerdir. Durup yaşananları düşünmek; farkındalığımızı arttırma ve bizi farklı bir insana dönüştürme potansiyelini içerir.

Çok beğendim.


“… Neden yadsımalı apaçık gerçekliğini belleğin?…”, sf; 32.

Otobiyografik öğelerin ve göndermelerin yoğun olduğunu düşündüğüm iki öykü içeren bir kitap. Özellikle ikinci öyküde anlatılan hikayeden daha fazlası olduğunu hissedebiliyorum.

Yazarın, Tanizaki etkisinde kalmış olduğu söyleniyor. Yemek Hırsızı öyküsünde ilk öyküye nazaran daha fazla Tanizaki etkisi olduğunu düşünsem de, kadın figürü açısından ilk öykünün Tanizaki bakış açısına -çok olmasa da- daha yakın olduğunu düşündüm.

Özellikle ilk öykü, ilginçti. Beğendim.

Birkaç saatte bitirilebilecek bir kitap. Ancak ben kitap bitiminde, okumak için geçen zamanın birkaç katı kadar bir süreyi, okuduğumu anlamaya, sindirmeye çalıştım ve hatta özellikle finalini birkaç kez okumak ihtiyacı hissettim.

Yazar, bu kısa ve yalın anlatımında, gereksiz bir kelime bile kullanmamış, hatta bazı gerekli sözcükleri de bir bulmaca gibi diğer sözcüklerin, düşüncelerin arkasına gizlemiş.

Kitapta; bir ailenin gündelik sıradan kırsal yaşamını, sıcacık aile ortamını okurken, aynı anda kendimizi, bir gerilim romanı okur gibi, bu mutlu ortamın ne zaman bozulacağını, kırılma noktasını beklerken buluyoruz. Çok etkili bir kurgu, anlatım ve final.

Çok güzel, kısa fakat etkisi uzun bir kitap. Çok beğendim.

“… Bir yerde sır varsa… orada utanç vardır, utançsa ihtiyacımız olan bir şey değil…”, sf; 22,

“… çoğu insan sırf bulunmaz bir hiçbir şey söylememe fırsatını kaçırdı için çok şey kaybetmiştir…”, sf; 59.

İki bölümde, on beş kısa öyküden oluşan bu kitap, yazarın basılan son öykü kitabı. Kitabın ikinci bölümü olan ‘Bakiye’ bölümünde, öykü ustalarına saygı duruşu var. Umarım Ahmet Büke’nin öykücülüğe vedası değildir. Çünkü bir sonraki kitabı olan ‘Deli İbram Divanı’ bir roman.

Romanları da harika ama öykülerinin de tadı damağımızda kalıyor, sıcacık duygularla sarıyor okuyucularını.

Çok beğendim.

Çok duygusal, etkileyici bir anlatım. Hayatımızın her gününü son günümüzmüş gibi yaşamak mümkün olsaydı keşke.


“… kuralların anlamı özgürlüğümüzden bir parçayı feda etmekti…”, sf; 110.