E-Dergi

Ağlamayı boşladım,şiire başladım
Nasılsa geçiyor bütün gemiler
Burnumun direğinden
Onlar buharlı ben duman
Tütüyorum, düşüyorum denize
Bir kaşık suda boğulmak için
Yüzüyorum hepinize!
Cemal de öldü, galiba gurbete gitti
Şairler ölünce gurbete mi giderler
Bilmiyorum tren miydi Cemal'in şiiri mi
Türkçe'nin gurbete düşen en uzun kelimesi..

Bir kasabanın tren istasyonundaki hayatı, İkinci Dünya Savaşının ve Miloş'un gözünden anlatılıyor.İstasyon görevlisi Miloş,hayatla ve bilhassa kadınlarla olan muhabbetlerini anlamaya ve anlamlandırmaya çalışıyor. Savaşın yıkım halleri, insansızlaştırması, kayıpları, hafif bir ironi ve tren dumanları arasında anlatılıyor.

1995 Şubat'ına değin bu kitabı oluşturan notları tutar Semezdin Mehmedinoviç.İnsanlardan ve milletlerden bir beklentisi kalmamıştır artık, Hajra'nın -ne de olsa bir gün lazım olacak diye-hediye ettiği sabun ve havlu ölü bir adam olma düşüncesine alışmasını kolaylaştırır. Kitapların şarapnelleri tutma özelliğini de öğrenmişlerdir ne de olsa.Sığınakların bütün duvar boşluklarını kitaplarla kapatmışlardır ve şehir artık askeri harita misali dümdüz olmuştur. Tüm bunların yanında kuşatma altındayken sinema festivali düzenlenebilen bir şehirden bahsediyoruz, Sarajevo'dan..

Oran şehrinin veba salgınıyla birlikte hayata kapanmasını tüm halleriyle anlatıyor.

Bana hep akşam güneşini çağrıştırdı. Her daim doğumun dirimin varlığın kıyısında..O suların her damlasına vakıf ama kıyıda durmayı seçen bir 'çocuk hanımefendi'.