E-Dergi

Paradoksal bir zekâ, hiptonik bir hava, vahşi bir soluk, yırtıcı bir dil, kışkırtıcı ve tekinsiz bir yaratı. İnsan; iyidir, melektir, şefkatlidir, merhametlidir safsatası yerine benliğindeki kötülüğü, acımasızlığı, yıkımı, hoyratlığı iç içe örerek ilerliyor, soğukkanlılıkla ve çarpıcı bir etki yaratarak yazıyor. “Varoluşa nasıl bir çare bulmalı?” sorusunu acı ile karşılıyor. Dahası acı ve ölüm ile bir anlam kazandırıyor. Çehov ne diyordu? “İnsan, yazı yazdığı için toprağa kakılmaz; gömüldüğü için, başka yere gidemediği için yazar.” Öyle yazıyor.

Hikâyeler; çekim esnasında kameranın yerini değiştirince değişen bakış açısı gibi; anlara/durumlara/duruşlara farklı bir eleştirel perspektiften bakmaya ve görmeye davet niteliğinde. Bu yönüyle aynı zamanda alternatif bir “kendini yaratma deneyimi” olarak da okunabilir. Bu okumayı güçlü ve sürükleyici kılan ise, biçemi. Koç, bilerek/sezerek/ ayıklayarak yazıyor. Paragrafın düşünce birliğine ya da anlatım akışına uymayan tek bir cümle yok.