E-Dergi

Yazarın okuduğum 4. kitabıydı. Kalemine, akıcı diline hayran olduğum bir yazar. Ben her bir kitabını hızla okudum. Çünkü her bir sayfasında bir sonrasını merak ediyorsunuz. Keyifli okumak için yavaşlayıp tadını çıkarmak da bir tercih olabilir.
Üretimi bol olsun yazarın, biz de hem bilgilenelim hem zamanınızı güzel değerlendirmiş olalım. Yüreğine aklına sağlık yazarın, sağlıklı huzurlu günleri olsun.

Sürgün; bir insanın ana vatanından istemeden yani sürgün edilerek başka bir diyarda yaşamaya zorlanmasının büyük bir acılarla dolu olduğunu anlatan bir kitap. Alışkanlıklar dışında ailesinden ve çok sevdiği kızından süresi bile belli olmayan bir ayrılığa maruz kalan Hilmi Efendi için üzülmemek mümkün değil. Sonunda ise o zavallı babanın yüreğine çöken acı yüzünden ölüme gidişine gözyaşlarımı tutamadım. Yazarın tasvirlerde çok başarılı olduğunu ancak dip notlarda eski kelimelerin açıklamasına rağmen sözlük kullanmakta durumunda kaldım yani dip notlardaki kelimelerin açıklanması yeterli değildi. Ben 60 yaş üstü olarak sözlüğe ihtiyaç duyarak okuduysam yeni kuşak için eski kelime fazlalığına dikkat çekmek isterim. Bu yanını göze alabilecek herkes için okunması gereken çok güzel edebi bir eser.
Bu vesile ile değerli yazarımızı rahmetle anıyorum. Ruhu şad olsun.

Cerrah, şimdiye kadar okuduğum kitaplardan farklıydı. Bu tarz bir romanı daha önce okumadığımdan kaynaklanabilir ama açıkçası yazarın mesajını anlamakta zorlandığımı söylemek istiyorum. Ayrıca kimi bölümlerde midemin gerçekten bulandığı sayfaların bu şekilde yazılması zorunda mıydı? Yazarın cevabı ne olurdu öğrenebilmem mümkün değil ama şu an açık yazmak istemediğim olayları rahat bir duyguyla okuyabilen var mıdır merak ediyorum.
Benim gibi farklı tarzda bir roman okumak isteyenlerin ve duygu durumlarına güvenenlerin okumalarını ve okuyanların yorum yazmalarını çok isterim.
Kitabı okuduktan sonra yazarın yönetmenliğini yaptığı filmlerden de izledim. Bakış açısını benzer bulduğumu da belirtmek isterim.
Teşekkürler, yazarın yüreğine sağlık, okuyanların da yüreğine sağlık.

Yazarın ilk okuduğum kitabı Emanetten sonra diğerlerini de okumalıyım dedim, ikinciliği "Ankara Diye İnsanlar Vardır" kitabına verdim. İstanbul'dan emekli olup sonrasını ülkemizin başkentinde yaşama isteğiyle gelmiş ve 5 yıldır burada yaşayan biri olarak yazarın bu kitabında da Ankara'nın Başkent oluşunun tarihiyle, Ankara'yla, Ankaralılarla sonradan Ankaralı olanlarla ve yaşadığımız zamanla ilgili çok şey buldum. Gözlemlerimle de örtüştüğü gibi genel olarak Ankaralıyı farklı bulduğumu (olumlu anlamda) söyleyebilirim. Geldiğimden beri gezip gördüğüm yerler eksik kalmıştı. Bige Güven Kızılay'ın kitabında yer alan ama haberimin olmadığı yerleri de gezmeye başladım (Cin Ali Müzesi gibi). Şunu da eklemeliyim; çocukluk hayatını da kıskanmadım değil. Kendimle kıyaslanmayacak kadar farklıydı. Öyle olunca da -kendisi bu yorumları okumu bilmem ama- eee Bige Güven yazmayacak da ben mi yazacağım demeden edemedim. Aklına ruhuna gönlüne eline sağlık, kalemine kuvvet sevgili yazarımızın. Teşekkürler

Bige Güven Kızılay'ın eline emeğine yüreğine aklına ruhuna sağlık. Köy enstitüsü mezunlarının kitaplarını çok severek okuyorum. Cumhuriyetin kazanımlarından sadece biri idi. 7 yıl yatılı okuyup köy ebesi olarak mezun olmak, bir süre köy hizmeti yapmak. Binalar yapmadık belki, çünkü dönemimizde tamamlanmıştı artık ama mutfakta aşçılarımıza yardımdan her türlü temizliğe ev idaresi derslerine kadar benzerdi okul yaşantımız. Şimdi emekli bir öğretim üyesiyim daha çok kitap okumak için vaktim bol. Bu kitapta öyle çok kendimi buldum ki... her bölümünü ağlayarak okudum desem yeridir. Yazar, içinde yaşamadan bu kadar duyguyu okuyucuya nasıl da geçirmiş, şaşkınım açıkçası. Hiç bir boşluk bırakmadan tamamlanmış bir eser. Hayal etmekle kalacak bir arzumu (bir okul yaptırmak) kitabın sonunda okuduğum anda ise gözlerimden adeta yağmur yağıverdi. En hızlı okuduğum tek kitap diyebilirim. Kaç gündür de etkisindeyim. Teşekkürler.