E-Dergi

nazım hikmet bu kitap hakkında ikinci kısım gereksiz der. ben ikinci kısım kitabın kahramanı hanım olmasa gereksiz diyorum. ilk baştaki, evdeki gereksiz insan konumuna inmiş, hayatından şikayetsiz raif efendi hikâyesinden çok daha iç yakıcı bir roman çıkacakmış gibi görünüyor. sonradan bir aşk hikâyesine çevrilmise, benim gibi vaktinde çok roman okumuş, her sözün sonunda aşka dönmesinden bıkmışlar için hayal kırıklığı oluyor. öte yandan çok temiz ve güzel bir aşk hikâyesidir evet bu.

kitabın neredeyse yarısı alâkasız ve sıkıcı idi. sanki son anda toparlanmış bir hikâye gibiydi. bu kitabın ömer hayyam ile özdeşleşmesi de ilginç. ömer hayyam'ı derinden tanıma aşkı ile bu kitabı almayın. hayal kırıklığına uğrarsınız. bu gözle bakmazsanız iyi, okunası bir kitap diye tanımlarım.

ırklara bakışımı derinden etkilyene, dünyadaki tek yüce ırkın türkler olmadığı bana kanıtlayan kitaptır. bu yüzden yeri ayrıdır. fazla geç kalmadan çocuklarınıza okutmalısınız.

kitabın basımından çok çok sonra okudum. iyi ki okumuşum dediğim, herkese tavsiye ettiğim.

ortada bir yanlış anlaşılma var. şöyle ki bu kitap hiç bu tarza dokunmayan insanlara bir şekilde ulaştı, okundu. bu çoğunluk kitaba hayran kaldı. böylece çok övüldü. esasen bu tarzda yazılmış çok daha iyi kitaplar olmasına rağmen öne çıkması, çoğu kimseyi hayal kırıklığa uğratması bu yüzden. hiç okumayanlar okuyabilir, ancak bu tarzın ehilleri elbette el sürmemeli.