E-Dergi

gezi ruhu taşıyan bir roman.
gezi olaylarında direnen, şarkı söyleyen, biber gazı yiyen, çadır kuran, yemek dağıtan herkesin yüreğine dokunacak bir yanı var.

kitapta ikiz kardeşler baha ve reha’nın yaşamları anlatılıyor. görüntüleri aynı olsa da, karakterleri birbirinden çok farklı.
yazar, romanı ikiz kardeşinin ölümünden 9 yıl sonra memleketi urfa’ya yolculuğa çıkan baha’nın ağzından aktarıyor. anti-kahraman baha, yol boyunca doğumdan ölüme uzanan anılarını bölüm bölüm hatırlıyor ve her bir bölüm ayrı bir hikâye tadı taşıyor.

yazarın bu ilk romanı ve dili oldukça akıcı, rahat okunabilir bir seviyede. kışın kasvetini ve istanbul’un tekinsiz havasını çok iyi hissettiren detayları var. bazı karakterler ve diyaloglar bana zaman zaman yapmacık görünse de romanın genel akışını bozmuyor. gerilim dozu iyi, merak ile endişe arasında gidip geliyor.

kitap, nur adındaki boşanmış bir kadının, babasından kalan küçük, eski bir dükkanı takıcı olarak açmasıyla başlıyor. yaşamını düzene sokmaya çalışırken dükkana gelen melike isimli bir kadın ve geceleri sokakta köpeğiyle gezen bir adamın gizemine kapılıp beklenmedik olayların içine düşüyor.

romanın sonlarına doğru yaptığı ters köşesi iyi.
gerilimle birlikte duygusal tarafları da işlemesi, kitabı sıradan bir polisiye olmaktan çıkarıp daha anlamlı hale getiriyor.

tolstoy, bildiğimiz ama göz ardı ettiğimiz pek çok gerçeği yüzümüze çarpmış.
ölüm bizim için acı bir son olsa da, çevremizdekiler için gazeteden okunan bir ilan, ayıp olmasın diye katılınan bir cenaze töreni ve yerine kimin geçirileceği düşünülen bir makam...

başlarken, toplumsal rollerin pençesinde debelenen insanlara, incir çekirdeğini doldurmayacak şeylere üzülenlere, gerekli gereksiz çıkan hır gürlere, ucunda ölüm varmış gibi yapılan didişmelere ve tabii ki mala mülke gösterişe düşkünlüğümüze dokunuyor.

hasta psikolojisine iniş korkunç başarılı.
sağlıklı insanlara olan haset, hayatına kaldığı yerden devam eden insanlara karşı duyguğu kırgınlık.
merhamet beklentisi içimi parçaladı. kendisine acınmasına bile razı.

fiziksel acıyı anlatışı ise bambaşka.
ağrıyı o kadar güçlü bir şekilde hissettiriyor ki, ağrısına bir kimlik bahşetmiş sanki.
çay içerken alamadığı tat, sürekli hissettiği sıkıntı ve huzursuzluk, kapı çaldığında doktorun gelmiş olmasını dilemesi...üzüldüm.

dostoyevski'nin kısa, sade ve derinden etkileyen kitabı.

tempo çok iyi, okurken inanılmaz bir keyif aldım.
kimi yerde gerildim, kimi yerde kızdım. bazen “yok artık, dur” noktasına bile geldim.

roman, aleksey ivanoviç’in gözünden anlatılıyor. onun hem polina’ya duyduğu tutku hem de kumara olan bağımlılığı çok sarsıcı. dostoyevski, sadece aşk ve kumara değil, toplum içindeki tutunma çabası, çıkar ilişkileri gibi konulara da yer vermiş.

kumarhane kısımları çok etkileyiciydi.
kazanmaktan çok kaybettiğini geri almaya çalışmanın verdiği hırsı oturduğum yerde yaşadım.

beni en çok etkileyen ve aklımdan çıkmayan bölüm ise, tüm heybeti ve huysuzluğuyla kumar oynamaya başlayan büyükannenin, oyunun sonundaki perişanlığıydı.

bir antik diller öğretmeninin portekizce bir kelime duyması ve bu kelimeden etkilenmesinin ardından yaşadıklarını konu alıyor.
kelimenin büyüsüne kapılan öğretmenimiz karşısına çıkan bir kitap ve bu kitabın yazarına duyduğu merak üzerine lizbon'a yola çıkıyor.

bu yolculukta hem içsel keşifler yaşayacak hem de kitabın yazarı olan doktor prado'nun hayatının bir kesitini öğrenmiş olacak.