"Hep birlikte tutunamamayı ne kadar isterdim. Herkes ayrı bir dalda kaldı. Tek başına bir tadı olmuyor başarısızlığın."
"İnsanlara, ancak benim yanımda oldukları zaman güveniyordum. Benden ayrılınca beni yargılamaya başlayacaklarını ve tekrar bana döndüklerinde, artık eski sevgilerinin tükenmiş olacağını düşünerek korkuyordum. İnsanlara çok önem veriyordum aslında. Benim için ne düşünecekler diye içim titriyordu. Yatağa yatınca, o gün yapmış olduğum aptallıkların utancı içinde kıvranırken, bütün bu kusurlarımı onların da görmüş olduğunu ve onların da yatağa yattıkları zaman, benim gibi, olayları gözden geçirince benim saçmalamış olduğumu birden göreceklerini ve benden nefret edeceklerini, daha kötüsü, artık bana aldırmayacaklarını düşünüyordum."
Kitap, Turgut Özben’in arkadaşı Selim Işık’ın intihar nedenini araştırırken bu sayede kendi hayatını sorgulamasını, zamanla “Selimleşme”sini konu edinir. Tutunamayanlar, Turgut’un TUTUNAMAYAN arkadaşı ile kendi benliğine dönüşünün ve tutunmaya şalışmasının hikayesidir. Ve Tutunamayanlar romanı, Turgut’un hayatını alışkanlıkların ve sıradanlıkların doldurduğunu fark edişidir.
Ayrıca oğuz Atay'ın yaklaşık 68 sayfa boyunca hiçbi noktalama işareti kullanmaması çok ilginç.
Sıkıldığım yerler olsa da bu postmodern eseri hep merak etmişimdir ve iyi ki de okumuşum.