E-Dergi

Ahmet Ümit'in daha önce okuduğum kitaplarından sonra (Kavim ve Patasana'yı pek beğenmemiştim) ilaç gibi gelmiş ve 560 sayfa bir çırpıda bitmişti. Hikayenin, İstanbul'un tarihi ile ilgili olması, bundaki en büyük neden kendi adıma. Polisiye severlere şiddetle tavsiye edilir.

Kitapta, Seyyid Murad ve Billure'nin aşkı anlatılırken, arka planda Barbaros dönemi yer alıyor. Kitap üzerindeki "Bir Barbaros Romanı" ibaresinden, bir Barbaros biyografisi beklentiniz olmazsa, keyifle okunabilir.

Biri uzun, toplam 10 aşk öyküsünden oluşuyor. "Aşk Köpekliktir" (95 sayfa olan) hariç, öyküler pek ilgi çekmiyor maalesef. Ahmet Ümit'in polisiye romanlarına alışkın olanlar, hayalkırıklığına uğrayabilir.

Noel öncesinde okuldan atılan 16 yaşındaki Holden ile üç gün geçirip, başından geçenleri kendi ağzından dinledim. O, başından geçenleri, kendine has ilgi çekici üslubuyla anlatırken, sürekli önemli, çarpıcı veya büyük bir olay olacak diye bekledim. Ama olmadı. Kitap bitti, "acaba hayal kırıklığı mıydı" diye düşünürken ilginç bir şey oldu ve Holden için üzüldüm. Çünkü o, etrafında birileri varmış gibi görünse de yalnız, parası olsa da mutsuz, ağzı bozuk bir serseri gibi görünse de iyi kalpli bir çocuktu. Ve sadece çavdar tarlasındaki yakalayıcı olmak istiyordu.

Tüm hayatını sayısız, saatlik ilişkilerle aşksız geçirmiş 90 yaşında yalnız bir adamın, 14 yaşındaki bir kıza aşık olması gibi sıradışı bir konuya sahip olan kitap, "insan yaşlanırken, ruh, etrafımızdakiler kadar bunu farketmez" diyor. Açıkçası beğendiğimi söyleyemeyeceğim.