E-Dergi

İbrahim Karaca’yı tebrik ederim. Çamlıhemşinli bir laz olarak bazen gözlerim doldu bazen kahkahalara boğuldum. Ne güzel bir iş yapmış... Kaçkar ve Hemşin sevdalıları, akıp giden günlere salınmış kağıttan beyaz bir gemi bu, olo binun sizda hayde!

“Hiçbir insan bir ada değildir!” Kendini toplumdan soyutlayan içdönük bir insanın yüzüne vurulan şiddetli bir tokat. Kendini gittikçe soyutlayan, en sonun bir adaya gönüllü hapsolan ve bütün geri dönüş yollarını kendi eliyle kapatan talihsiz bir tipin sonu anlatılıyor. Geri dönmeye kalkışınca bunun imkansızlığını görüp sarsılıyor. Hikayenin sonundaki alegori muhteşemdi... Belki içedönük ve merdümgirîz biri olarak kendimden çok şey bulduğum için bu kadar etkiledi beni bilemiyorum. Diğer iki hikayeye pek değinmedim ama onlar da sağlam edebi kurgular, tabi Adaları Seven Adam’ın gölgesinde...

Ursula olağanüstü bir kadın! Bu fantazmanın alt metni her yönüyle insan. Epik bir kurgu, bilgelikle dolu harikulade bir anlatı. Tek eleştirim baskının özensizliğine, çok daha kaliteli olmalıydı.

Üslup çok kıvrak! Dönemin toplumsal hayatından uzun bir kesit. Bir sürü insancık...

Cengiz Aytmatov’un en güzel romanlarından. Bir at ve sahibinin ömür sergüzeştleri. Gençlik, olgunluk ve yaşlılık dönemleri. Boşa çıkan umutlar, ömrün harcandığı bir idealin çöküşü. İnsanı en iyi anlatanlarından bir romancının edebî şöleni...