E-Dergi

Uçurtmayı vurmasınlar, çocukları kırmasınlar.

Barış kimsesi olmadığı için en özgür olduğu zamanlarını yani çocukluğunu annesi ile hapishanede geçirmektedir.
Ve birgün uyandığında çok sevdiği İnci ablası gidiyordur, bu kesitten sonra Barış'ın bu kapalı dünyası bambaşka yere dönüşmektedir.
Sanki çocukluğu daha çocukken bitmiştir.
Kitap İnci'nin gidişi üzerine Barış'ın ona yazdığı sayısız mektuplarla devam etmektedir. . .

Bugün pazar.
Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar.
Ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün
bu kadar benden uzak olduğunu gördüm...
-Nazım Hikmet-
Bırakın çocukları, gökyüzünü görmek en çok onların hakkı.

İnsan çocukluğunu nasıl yaşarsa kalan hayatı da o şekilde ilerler. Mutsuz büyüyen bir çocuk hayatını devamlı sorgulayarak geçirir mesela. Zeze de mutsuzluğun etrafında duvar ördüğü bir hayata sahipti. Hayat şartlarının olumsuzluklarla dolu olduğu bir ailenin çocuğuydu. Yaşından büyük yükleri ve sorumlulukları ile hayata tutunma çabası verirken, insanlardan gördüğü kötü muamelede bunlara ekleniyordu.

Herkesin yaşadığı çağda benliğinin bir sıfatı vardır; çocuk, genç, yetişkin vs... Çocuk sıfatına sahip olan hiçbir beden bunca yükü kaldırmaya ve eziyete mahkum edilmemelidir.

Bir zamanların yasaklanan romanı, çalışmaya mahkûm edilen, çocuk yaşının verdiği muzurluklarının bedelini eziyet görerek ödeyen Zeze'nin hayatını konu alıyor. Yasaklandığı için değil de Zeze'nin hayatını öğrenmek ve çocukluk günlerinize şükretmek için okuyun.