E-Dergi

aysuna & -aysona-

-onu tanıyanların sözü-

yüreği gül yaprağı
o kimseye benzemez
ay damlar gözlerinden
incinir gönlü naz makamında

ruhunda fırtına dinmedi
baygın gözlerinde ölüm ağlardı
susardı dünya kadar
konuşsa onulmaz dert

gölgede kalırdık biz
sevmezdi gölgeyi
o zümrüt anka
lirik ve beyaz kalbi
güneşe çekerdi kızı

bu zeytin bu çöl bu incir
ah hercai menekşe
neden korkuyla bakarsın böyle
endam aynalarına
suskun kederli kırılgan

iki siyah belik
iki şahmeran
uzanır omzuna
biri elif biri gül
narin bir ah dökülür
dalgın dudaklarından
ki lale yaprağı kadar

uzun çarşılardan bela alırdı
bıçkın ve kimsesiz belalar
törpüledi ömrünü taş duvarlarda
ince ve aşkın sevdalar için
nihayet bir suç oldu yolun sonunda
gül kokan elleriyle tutunduğu
kelebek kanatları