E-Dergi

Klasikleşen kitaplara yorum yapmak ne kadar haddime bilmiyorum. Notre Dame'ın Kamburu benim küçükken aşık olduğum çizgi filmdi. Kambur'u çok severdim. Esmeralda'yı çok severdim. Kitabı okuyunca anladım ki hayat acımasız. Victor Hugo da çok acımasız...

Kitabı okurken Hüseyin'i hep Hüsnü Arkan olarak düşledim. Kitabın sonuna gelince çok şaşırdım. Beklenmeyen sonları her zaman çok sevmişimdir. Kitabın sonunda Hüseyin Hüsnü Arkan olmaktan çıktı gözümden. Çok güzeldi. Güzel sesli insanların güzel yazılar yazabileceğine de inandık.

Hüsnü Arkan kitaplarında değişik bir tat var. Okudukça okuyasınız geliyor. Kitap bittiğinde kendinizi hafiflemiş hissediyorsunuz. Bu kitabı daha ilginç diğerlerinden. Okunmalı bence. İçinden çekip alacağınız çok güzel cümleler bulacaksınız.

Hüsnü Arkan çok sevdiğim bir sanatçıdır. Bir röportajında "4 kitap yazdım, müzisyenim diye ciddiye almadılar." sözünü okumuştum. O gün öğrendim kitapları olduğunu ve o günden sonra aldığım ilk kitap Hüsnü Arkan kitabı oldu. Mino'nun Siyah Gülü bana göre Hüsnü Arkan'ın tam olarak kendini bulduğu kitaptır. Yani diğer kitaplarından farklı. Onlardan bi kat daha güzel. Hem anlatım tarzı olarak hem olayları birbirine bağlama hem de akıcılık olarak diğerlerinden bir adım önce. İlk olarak bu kitabını okursanız diğerlerinde biraz sıkılırsınız. Ama en son bunu okursanız Hüsnü Arkan'ın ne kadar güzel bir insan olduğunu göreceksiniz.

Kitabı normal bir kitap gibi okumaya başlıyorsunuz ve son kısmına kadar çok güzel geliyorsunuz. Asıl darbeyi sonunda yiyorsunuz. Benim en sevdiğim kitaplar sonunu tahmin edemediklerimdir. O yüzden çok sevdiğim bir kitap oldu. Sırf son kısmı için bile okunmalı.