E-Dergi

Yazarın anlattığı aile içi diyaloglar ve anılar hem çok eğlenceli hem de fazlasıyla samimiydi. Özellikle çocukluk dönemine dair detaylarda insan kendinden bir şeyler buluyor. Bir yerde TRT’nin o eski çocuk hikâyesi filmlerini düşünüyor olması çok hoşuma gitti; “Jack ve Fasulye Sırığı” mesela… Hâlâ zihnimde capcanlı duran sahneleri var. O nostaljik hissi yazarla birlikte düşünüyor olmak bana çok sıcak geldi :)

Artık yürüyen merdivenlere daha hassas davranıyorum. Çoğu zaman kendimi Erbatur Boralı gibi hissediyorum :)
Günlük iletişim tarzının ironik biçimde ele alınışını öyle keyifle okuyorum ki, ara ara ‘şurayı bir daha açayım’ diyorum. Marmaray durakları arasında kendime hediye ettiğim bu kısa diyaloglar, günün en tatlı molası oluyor.

Bende artık sinyal verebiliyorum yaşasın işlevsel burun delikleri