E-Dergi

Akademiden emekli olan yazar, çokça kullandığı bazı kavramlar üzerine kendi ansiklopedisini oluşturmuş. Modernlik nedir, batı modern midir, biz modernleşmek mi istiyoruz, biz kimiz, yaptığımız şeyler hayal ettiğimiz noktaya ulaşmak için doğru adımlar mıdır ve daha sürü soruyu insana sorduran bir eser ortaya çıkmış. İsmet Özel bir kitabında; “kitapların rehberi kitaplardır” diyordu. Bu kitap benim için güzel bir rehber oldu. Okumam esnasında referans gösterdiği pek çok kitabı not aldım, yeni okumalara bu sayede başlayacağım. Ayrıca verdiği cevaplar insana yeni ufuklar kazandırırken sorduğu sorular sizi farklı dünyalara taşıyor.

Kimlik, dil, aidiyet, göçmenlik, evrensel değerler ve kökenler üzerine muhteşem bir deneme. Yazıldığı 1998 yılından bu yana yazarın “bilmem biz görür müyüz” dediği bazı olaylar bugüne kadar gerçekleşti bile. Siyahi Amerikan başkanı gibi. Yazarın başka öngörülerini içeren küresel vatandaşlık ve evrensel değerler, batının yapıp da çok da farklı özellikleri olmayan doğunun beceremediği bir takım gelişimleri bilmem biz görür müyüz (2025 yılında yazılan yorumdur)

Kitabın 36. Sayfasından

“İlk tepki farklılığı açık etmemek, göze batmamak olur. Göçmenlerin pek çoğunun gizli rüyası kendilerini o ülkenin evladı olarak kabul ettirmektir. En baştaki eğilimleri ev sahiplerini taklit etmek olur ve zaman zaman bunu başarırlar da. Çoğu zamansa başaramazlar. Aksanları bozuktur, renk tonları uygun değildir, gerekli isim, soyadı ve belgelere de sahip değildirler, taktikleri çok çabuk boşa çıkar.”

Okuduğum en sıkıcı alain de botton kitabıydı. Biraz dar bir kitleye hitaben yazılmış. Mimari ve şehir planlamacılığı ile ilgilenmiyorsanız sarmayabilir. Şayet Alain De Botton okumaya bu kitap ile başlasaydım muhtemelen yarısında sıkılır ve bırakırdım. yine de okuruna katkı sunan bir kitap

•sayfa 97•

Küçücük özelliklerinden yola çıkarak nesnelere bir kisilik atfedebiliriz (örnegin bir kadehin kenan birkaç derecelik farkla disa dogru kivrilsa biz ona mütevazi degil, kibirli bir kisilik atfederiz) çünkü insanlar baglaminda hep yaptığımız bir iştir bu.
insanların tenlerinden, dokularindan, kaslarindan yola çikarak onlarn kisilikleriyle ilgili bir sonuca variriz. Mekanik anlamda aralarinda yok denecek kadar küçük bir fark olan iki göz hareketinden birini özür, ötekini kendini begenmislik diye yorumlariz. Bir insanin alnina bakarak bazen onun bir seye odaklandığını, bazen de kaygili oldugunu düsünürüz. ağzın aldığı, bir sekil bazen somurtkanliga, bazen derin bir aciya isarettir.

Aziz Nesin’in özyaşam öyküsünün son kitabı yazıldığı yaş aralığı itibariyle de adeta bir ihtiyarın hayatına dair tekrar düşülen anılarını dinlemek gibi. İlk iki kitabı okuyup sırası gelince üçüncü kitabı okuyunca adeta bir bilinç akışına şahitlik ediyorsunuz. Aziz Nesin’in hayatına damga vurmuş, yazarlık kariyerine ve kişiliğine etki etmiş olayları özet biçimde tekrar okuyorsunuz. Gençlik yıllarında yazılmış serinin ilk iki kitabında neşeli biçimde anlatılan anılar bu kitapta hüzünlü birer hatıraya dönüşmüş. Kitaba dair en iç burkan detay ise yeri geldikçe bazı anıları serinin dördüncü ve belki beşinci kitabında yazmayı planlaması. Ömrü vefa etseydi ve yaşamaya devam etseydi aziz nesinin askeriyeden nasıl ayrıldığını, yazarlık hayatında nasıl serpilip boy verdiğini dinlemek isterdim. Huzur içinde yat Aziz Nesin.

Aziz Nesin’in henüz Mehmet Nusret olduğu çağlarda, 12 yaşına kadar olan özyaşam öyküsü. Tüm ayıbıyla, masumluğuyla, samimiyeti ile yazmış. Sadece Aziz Nesin’i tanımak için değil cumhuriyet devrimlerinin toplum tabanındaki yansımasını görmek ve o dönem insanlarının profilini anlamak için de okunmalıdır. Kitabı 31 yaşındayken okudum ve kitap okumaya başladığım ortaokul çağlarında okumadığım için pişmanlık duydum. Şu an hayalim henüz 6 aylık olan oğlumun liseye geçtiği çağlarda kendisine bu kitabı okumasını tavsiye etmek ve kitap üzerine onunla sohbet etmek, çocukluktan çıkan bir bireyin gözüyle neler hissettiğini duymak.