E-Dergi

Bu kitabı bitirdiğim gün,tıpkı Kenan gibi hayatımı bambaşka bir yöne götüren kararı aldığım gündür.
Tüm kitapları insanın ruhuna dokunuyor.
Terapiye gidenleri okumaktan ziyade terapiye giden senmişsin gibi hissediyorsun.
Yazarın sıklıkla üzerinde durduğu Kader Motifi etrafında hamsterlar gibi dönüyoruz...

Daha güzel anlatılabilrdi. Yalnızca görselliği güzel kitabın.

Kitap aslında 2 kişinin hikayesi gibi görünse de hepimizin hikayesi... Nalan'ın büyüdüğü ev ortamındaki sevgisizlik, Hayri'nin annesiz çocukluğu, Türkan'ın kadın 2. sınıf vatandaştır ortamında yetişmesi, Laz kızının daha çok küçükken en yakınından gördüğü telafi dahi edilemez yaraları, Koroğlu'nun yoksulluktan sonra zengin olmasından kaynaklı cimriliği.... Bunlar parça parça herkesin hayatında var. Gülseren Budayıcıoğlu' nun her kitabında yaptığı şey şu; 'insana kendini tanıtmak, öz farkındalık kazandırmak.

Kitap maaalesef tatmin edici değil. Ancak hani bazen beyniniz çok sorgulamıştır okuduğunuz arka arkaya ağır kitapları, o zaman boşaltmak niyetine çerez tadında yorulmadan okuyabileceğiniz bir kitap. Sade, çok nadiren de olsa bir fikir veren, ancak sonuca bağlanmamış bir kitap. seçim sizin...

Tarihe karşı neredeyse hiç merakım olmamıştır. Fakat bu kitap sayesinde Türk-Ermeni meselelerine karşı ilgi duydum.Araştırdım. Öğrendiklerime memnun oldum. Bununla birlikte çok ince işlemeler olduğunu farkettim. Örneğin kitabın bir yerinde amin-amen çelişkisi ile ilgili bir hikaye anlatıyor. Kitabın sonraki farklı bir bölümünde ise Amon rahiplerine, ilgili mısır prensesine inceden dokunup gidiyor... Kitabın çeşitli yerlerinde gizliden verilmiş kitap tavsiyeleri mevcut. Okuyup bildiklerim için faydalı tavsiyeler olduğunu düşünüyorum. Kendisine bunun için teşekkür ederim. Son olarak, Ermeniler konusunda yanlı davrandığını sanmıyorum. İki taraf içinde objektif yorumlarda bulunmuş ama reddettiğimiz bir gerçeği kurcalamış. Hiç bir zaman hiç bir olay, tek taraflı değildir, lütfen bu gerçeği göz ardı etmeyelim! Kitabın sonlarına doğru Türk düşmanı olan birinin (Armanuşun ilgi duyduğu çocuk) yorumu zaten Elif ŞAfak'ın da objektifliğini kanıtlıyor.