E-Dergi

Hüseyin Çağrı Topaloğlu’ndan üç kitap okudum ve itiraf etmeliyim ki her seferinde beni yeniden şaşırtmayı başardı. Onun o kendine özgü anlatımı, insanın zihninde iz bırakan cümleleri ve hiç beklenmedik anlarda yaptığı ters köşeler Artık tarzını az çok biliyorum derken bile, bir bakıyorum ki yine beni hazırlıksız yakalamış.
Kum Saati Mezarlığı ise bambaşka bir deneyimdi. Karakterin anda kalarak geçmişe gitmesi, hayatından on yıl kaybetmesi ve bu on yılın neleri değiştireceğini ya da değiştiremeyeceğini sorgulaması öyle etkileyici ki, okurken insan kendi hayatına dönüp bakmadan edemiyor. “Ben olsam neyi değiştirirdim?” diye soruyorsun kendine.
Kitaptaki karakterler o kadar canlı ki bazen onların yerine sinirleniyorsun, öfkeleniyorsun. Hatta kimi sahnelerde “Ah keşke şu karakteri ben yok edebilseydim!” diye düşündüğüm bile oldu. İşte o an, aslında hikâyenin seni ne kadar içine çektiğini fark ediyorsun.
Ve kitabın sonu…

kesinlikle size katılmıyorum. bir kere hasan ali toptaş eserleri kırsal halkın ağzıyla yazılmış ve koskoca kitapların da altı çizilesi sadece dört veya beş cümle var. yazar kendine has uslub kullanmış ... gayette etkileyici bir son ile bitirmiş

Yazarımız esşiz uslubu, ve anlatımı ile harika bir eser ortaya çıkartmış anlatım tarzı hikayenin yormaması Eser'e ayrı bir zevk katmış karakterlerin anlaşılması ve hikayenin uyumu yazarın tamamen bilgilere dayalı bir şekilde yazması fevkalade olmuş Osmanlı döneminden başlayıp da devam etmesi 17 yüzyılın izlerini taşıması Eser'e ayrı bir ahenk vermiş hikaye oldukça çarpıcı tam umutsuzluğa kapıldığın anda yazarın ters köşe bir hareketi ayrı bir heyecan katmış bitmesin diye okuyamadığım ve kesinlikle devamının gelmesini istediğim bir eser oldu mutlaka okuyun dosta Emir tanıdığı ricadır.