E-Dergi

Nazan bekiroglu'nun orhan okay'a ithaf ettiği, önsözü dahil olmak üzere içimde fırtınalar koparan, tekrar okuya okuya eskittiğim ve herkese tavsiye ettiğim kitabı.. içinde orhan akay ile olan kısmı okuyunca bu ne sevgi bu talebe-hoca iliskisi demeden edemedim acıkcası

bu işte cok basit,aceleye gelmiş kurgu hataları da var.mektebten abimiz,gücendirmek olmaz lakin insan tam hikayeye inanmışken,hikayenin içinde kendine bir yer ararken bu basit hataları farketmesi kitabı kendinden sogutuyor biraz da olsa

Kitap kemalizm ve militarizm üzerine eleştiriler içeriyor.kendi açımdan bu eleştirileri haklı buluyorum.

Biat etmek ve öfke duymak arasında diyalektik bir ilişki olduğunu söyleyen cemal dindar ilginç yaklaşımlar getiriyor kitabında.

Dili çok basit kalan, vurucu cümleleri azınlıkta olan, içinde elif şafak'ın tipik motiflerini taşıyan (sufizm, istanbul, feminizm, farklı kültüre ait olmak/olamamak), çok yanlış bir kapak seçimine sahip olan (kitabın reklamını görmemiş, elif şafak'ı hiç okumamış biri bu kapağa bakıp kitabı satın alıyorsa onun estetik anlayışına şaşarım) bir kitap. kitabın isminin de ne kadar doğru seçilmiş olduğu tartışmalıdır. bence iskender'den çok ikizlerin kaderi falan gibi bir şey olabilirmiş, nitekim onların öyküsü bence iskenderinkinden daha ön planda ve vurucu, yoksa iskender bir kader kurbanı olmaktan başka bir fonksiyon taşımıyor romanda... kolay okudum, ama okuduktan sonra hayal kırıklığına vardım. ne biliyim bir araf değil, bir aşk değil...