E-Dergi

Şimdiki zaman kipiyle yazılmasına alışamadım, akıcılığı bozdu. Hep bir olay olsun diye bekledim ama tekdüze ilerleyen bir kitap. Akıcı ama sıkıcı.

İnsanı incecik üzen, üzerken güldüren bir roman yazmış Nermin Yıldırım. Bir yol hikayesi. Geçmiş günahlarının peşine düşerek arınmaya çalışan Adalet’in hikayesini anlatıyor. Ev romanı kadar flashback olmaması kitabı daha akıcı kılmış.
Nermin Yıldırım’ın hafif çatlak, duygudan duyguya koşan, aksi ama özgüvensiz kadın karakterlerini seviyorum. Adalet karakteri de süper olmuş.

Tarık Tufan’ın birkaçı hariç tüm kitaplarını okumuş biri olarak söyleyebilirim ki bu romanda kendini aşmış. Ben kendisinin öykücülüğünü daha çok beğenirim ancak önceki romanlarına kıyasla bu roman gerçekten de dört dörtlük diyebilirim. Genelde benzer karakterlere değinir ama bu kitapta farklı profiller betimlemiş ve çok da başarılı olmuş. Romana gelecek olursak; iki farklı hikaye anlatılıyor. Birisi Osmanlı’nın son zamanlarında zindana hapsolmuş Derviş Ali’nin hayat hikayesi, diğeri ise bir Vefa’da bir konakta yaşayan trajedilerle dolu, dört kardeş ve annenin hikayesi… Bu hikayeler geçmişle bugün gibi iç içe geçiyor ve okuru ilk sayfadan içine çekiyor.

Bu kitap kalbime dokundu. Gerçekle kurgunun böyle güzel harmanlandığı, böyle duru anlatıldığı pek roman yok. Yazar yazmamış da içinden kanatmış sanki, yaşamış da anlatmış… Gökçer Tahincioğlu, kalemine sağlık. Unutturulanları kalple hatırlattığın için, böyle güzel anlattığın için…

11.kitaptan itibaren Serra’nın kızı Selin anlatmaya başlıyor. Serra aralarda çok az yazıyor. Selin de iyi ama Serra kadar eğlenceli değil. Şöyle ki bence bu bilinçli, Z kuşağının özgüveni ve kolay beğenmeyen “atarlı” hallerini Selinde hissediliyor. Serra daha komik, özgüvensiz ve kusurlu idi, bu da onu daha bizden biri yapıyordu. Selin’in günlükleri de iyi öte yandan çünkü bu kaosta yolunu kaybeden Z kuşağına bir rehber ve günümüzü çok iyi özetliyor.