E-Dergi

Batılılıların Kur'an metnine yaklaşımı ve bu yaklaşımdaki değişimler daima merakımı cezbeden bir konu olmuştur. Kitap, bu konuyu birincil kaynaklardan yararlanarak ve meselenin tarihî/felsefî/edebî arkaplanını irdeleyerek disiplinler arası bir yaklaşımla ortaya koyuyor. Yazar; oryantalist bakış açısına karşı toplumuzda oluşan korumacı refleksten ve ön yargılardan uzak, objektif, rasyonel ve bilimsel bir incelemede bulunuyor.Aslinda Kuran metnine dair Batılıların cevabını aradığı birçok soru, biz Müslümanların da zihninin bir köşesinden geçen ama nihayetinde kalbimizdeki imanla erittiğimiz sorulardır. Bu açıdan kitabı içimizdeki Batılının gözünden okumak bize farklı bir deneyim kazandıracaktır. Eserin son derece akıcı bir dille kaleme alındığını, tekrarlardan uzak, sağlam ve bütüncül bir yapıya sahip olduğunu söyleyebilirim. Yazar objektif tespitlerde bulunduğu gibi Batılı bakış açısının çelişkilerini de başarıyla ortaya koyuyor.

Sahte yaşamlar, umursamaz kişilikler, tüketim kültürünün oyuncağı olan insanlar, intihar, sandığını çaldıran küçük ayakkabı boyacısının büyük üzüntüsü, başkalarının hakkını arama yolunda elimdekileri kaybetmeyi göze alan dik duruşlu abide kişilikler ve bu duruşun karşısında sabun köpüğü gibi dağılanlar... Hikâyeler gerek kurgulanma tarzı gerek dilin sıra dışı kullanımı ile farklı bir esinti taşıyor. Bunun yanında çeşitli imgelerle oluşturulan  ima ve sezdirmeler, kimi zaman ironi yoluyla yüze vurulan insan olmanın zaafından gelen gerçekler hikâyelere ayrı bir çeşni katmış. Okurken Oğuz Atay'ın, Sait Faik'in anlatımını anımsıyor insan.

Zebercet, yaşadığı topluma sırtını dönüp kendi hayal dünyasında yaşamayı tercih eden, eşine az rastlanır, özgün bir karakterdir. Ucuz otellerin daracık odalarında, bir aile huzurundan uzak, içten içe eriyen bir mum gibi sönen hayatlardan birisidir O. Sonra,herkesin bir gideni vardır içinden bir türlü uğurlayamadığı, derler ya. Gecikmeli Ankara treniyle gelen kadındır Zebercet'in içinden bir türlü uğurlayamadığı. Onun dudağının değdiği bardak, başını koyduğu yastık kadının kendisinden daha değerlidir artık. Çünkü hayalin gizemli tadı yeğdir gerçeğin sıradanlığından.Tedirgin bir yaşam sürer Zebercet, diğer insanları hayata bağlayan iplerden yoksun, toplumun değerlerinden uzak, ip üzerinde yürüyen bir cambazın maharetiyle yürür kendi ölümüne doğru. Nihayet onu hayata bağlayan pamuk ipliği kopar, cambazın trajik oyunu da son bulur. Geriye pantolonundan yere sızan birkaç damlalık sıvı kalmıştır gözyaşı yerine.

Kimi yazar doğuştan romancıdır, kimisi sonradan. Halit Ziya'yı birinci grupta, Orhan Pamuk'u ikinci grupta değerlendirebiliriz. Pamuk'u okurken çoğu zaman "yapaylık" hissediyorsunuz. Hayattan kopuk, yapmacık bir mekan olan yazarın hayal evreninde dolaşıyorsunuz.Yine de değişik bir cazibesi var onu okumanın. Kurmaca dünyanın kurallarını çok iyi biliyor, romanlarını yazarken derin bir araştırma yapıp bunları kılı kırk yararak kurmacaya aktardığı belli oluyor. Tuhaf bir güzellik var bu kitaplarda, anlatmak zor. İlmek ilmek dokunduğu belli olan, olmadık ayrıntılarla okuru şaşırtan, alakasız olayları büyük bir çabayla birbirine bağlayıp okuru buna inandıran romanlar...Velhasıl okunmaya değer görüyorum.

Uzun Çarşı'nın Uluları, yirminci yüzyılın başında Antep'te yaşayan, nev'i şahsına münhasır insanların hikâyesini konu alıyor. Kitapta yöreye özgü birçok kelime bulunmasına rağmen bunlar anlatimin doğalliği içinde kullanildigindan bir pürüz oluşturmuyor. Kitabın yazarı Mitat Enç, geçirdiği bir rahatsızlık sonucu genç yaşta gözlerini kaybetmesine rağmen hayata küsmemiş; geride örnek bir hayat hikâyesi bırakarak bu dünyadan göçmüş bir isim. Yazarın  değişik insanlar tiplerini tasvir ve tahlildeki başarısı ve dili çok farklı şekillerde kullanabilmesi kitabı dikkat çekici kılıyor. Yazar bir yandan sıradan insanın hikâyesini edebiyata taşırken diğer taraftan modernizme yenik düşen geleneksel yaşam tarzını gözler önüne seriyor.