E-Dergi

Sanırım S boyu küçük kitaplar için daha uygun.

Victor Hugo'nun kesinlikle en iyi romanı sayılabilir. Bir idam mahkumunun ruh haline sokuyor cidden okumayıp yaşıyorsunuz. ve bir çırpıda biten bir kitap.

İnsan Dostoyevski okuyunca gerçekten iyi bir roman okuduğunu anlıyor. O ucu keskin ifadeler, insanın ruhunun en derin noktalarına kadar inebilen kelimeler insanın içinde dans ediyor adeta. Dostoyevski romanlarında genelde önemli detayları kitabın ortasına doğru vermesi siz tam konudan kopacağınız zaman tutup yakanızdan yakalayıveriyor. Dostoyevski bunu yapmayı çok seviyor ve ne zaman yapacağını çok iyi biliyor.

Herkesin bildiği bir efsaneyi tiyatro olarak yazan Sophokles, Yunan tragedyasının en önemli yazarlarından biridir. Efsaneyi baştan sona bilmeme rağmen eseri okurken bildiğim şeyleri merak ettim, hiç sıkmadı. Bir solukta okunan muhteşem bir klasik. Ana fikir; ne yaparsak yapalım kaderden kaçamayacağımız.
Hem tavsiye ediyorum hem de Oidupus'un kaderindeki talihsizliklerden uzak olmanızı diliyorum.

Daha önce okuduğum hiçbir Dostoyevski romanında bu kadar sert bir egemen sınıf eleştirisi görmemiştim. Prens ve çevresi ne kadar aşağılık, Alyoşa bile rezilin biri bence. Bu roman Rusya'da Ekim Devrimine giden yolun sağlam taşlarından biri olmalı. Romandaki ana karakterlerden biri (İvan Petroviç) ve romanın anlatıcısı doğrudan Dostoyevski'nin kendisi. Bu şahane kişiyi kendi romanlarından birinde kahraman olarak görmek bir edebiyatsever için ne kadar sevindirici. Aslında her Dostoyevski romanındaki iyilik ve yardımsever, aşırı fedakar bir kahraman bulunur. Ben bu kahramanların hep Dostoyevski olduğunu düşünürdüm. Bu romanda direkt karşımıza çıktı. Roman çok etkileyici bir şekilde başlıyor ve bütün roman süresince merak unsuru hiç eksik olmadan devam ediyor. Bu nedenle çok hızlı okunabilir. Romanın en etkileyici kısmı ise Prens'le İvan Petroviç'in gece yedikleri yemekteki konusmalariydi. Bir şeytanla melegin konuşması gibi.Nihal Yalaza Taluy'un bu güzel çevirisini tavsiye ederim.