E-Dergi

Berta’nın mı romanı yoksa Tómas’ın mı?Roman üstünkörü okunabilecek sıradan bir casusluk romanı mı acaba?Aile,sırlar, söylenemeyenler,merak,hizmet tutkusu /alışkanlığı,gücün emrinde sorgulamadan yaşamak…Kime göre neye göre sorumluluk,hangi sorumluluk diğerlerinin önüne geçer,aile kavramından daha önemli mi,yaptıkların /yapacakların kaybettiklerine değer mi?
Ya kandırılmışlık hissi,bunca zaman yaptıklarının temelinde bir hile/kandırmacanın yatması…Bir hayalet gibi yaşamak ve bir gün yok olmak(!) ve hayatına olduğun gibi devam edip mantığa büründürdüğün her şeyi çok özlemek...Seçtiğin yol ve kaybettiklerin hepsi senin eserin,bu kadar yabancılaşma,bekleyişin acımasızlığı,geri döneni affetmeye yeter mi?
Edebi olduğu kadar felsefi,uzun uzun anlatımı ile bazen yorucu tekrarları ile of dedirten ama Marias üslubuna yabancı olmayanların çok seveceği bir eser.Bu arada psikolojik çözümlemeleri de sana bırakıyor ki boş kalıp,aklın başka yere kaymasın..Çok mu anlattım ne? Artık okumalısınız...

Bu kitap hakkında hem çok şey yazabilirim hem de hiçbir şey yazmayabilirim. Neden mi ?

İşte böyle havada kalıp bir süre sonra neden /kimden /hangi olaydan bahsettiğini anladığınızda benimle aynı duyguları hissedeceksiniz!

Polisiye , felsefe , mistizm, “kara büyü” seni alıp içine çeken derin kuyular ne isterseniz olan bir kitap. Sosyo-kültürel davranış , siyasal durum ile ilgili eleştirimsi hallerin de vücut bulduğu eserde yazar okur ile sevgi halinden ziyade dövüşmeyi seçmiş. Resmen sizi pataklıyor , neresi kurgu neresi gerçek neresi ne diye düşünürken o çoktan ilk uçan düşüncesine atlamış gitmiş siz daha orada debelenip duruyor olabilirsiniz.

İntihalin savunmasını da yaparken :) öyle sağlam delillere (!) sahip ve öyle büyük yazarların eserlerinden pasajları almış ki hadi be deyip okumaya devam ediyorsunuz.

Hacimli bir eser ama ama çabuk okunuyor

Selametle

“Palomino Molero’yu Kim Öldürdü?”, akıcı dili ve polisiye üslubu ile kallavi Llosa kitaplarına göre en kolay okunan Llosa kitabı . Bir cinayetin izini mi sürüyoruz yoksa ustalıkla çizilen karakterlerin içinde yaşadıkları toplumun sosyo-kültürel farklılıkları üzerinden eşitliğin ve adaletin eksiltilmiş kişiye özel halini mi sunuyor bize ? Bir sürü belirsizlik , şaşırtmaca, okuru kararsızlıkta bırakma nasıl bu kitaba sığmış o da Llosa’nın edebi gücünden olsa gerek…

Aşk mı , bir şeyleri gizleme çabası mı?

Adaletin “eşit” olmayanlar içinde uygulanma biçimi … LlosA toplumsal eleştirisinden de geri kalmamış.

Karakterler öyle yaşıyor siz bir o bir diğeri olmaktan kendinizi alamıyorsunuz!

Öyle hiç uzatmadan polisiye okumak ve Llosa için hazırlık yapmak istiyorsanız “Palomino Molero’yu Kim Öldürdü?”, tam size göre bir eser

Selametle

Cioran, sözü devri aşan, ufku geniş aynı zamanda doğduğu toprakların karanlığı (bence) hayatının her evresinde travmatik olarak cebinde bulunan bir yazar, felsefeci… Her ne kadar onu aykırı olarak tanımlasalar da; felsefeciler genel olarak aykırı insanlar…

Bu kitabında Cioran: Tanrı, din, melankoli, aşk, tin, müzik, yalnızlık, varoluşsal ( bu terime de ayrı bayılıyorum ) yıkıntı gibi konulara ışık tutsa, odaklansa da düşüncenin sınırlarının genişliği okuru da baştan çıkartıyor.

İnsanın içinde nasıl bir boşluk var ki dolmak bilmiyor, eser bittiği zaman yaşayacağınız yorgunluğu hiç göz ardı etmemeniz gerekir.

“Tanrı alnını omzuma dayasaydı, bu ikimize de iyi gelirdi, böyle yalnız ve tesellisiz halimizle…”

Okunmalı…

Bazı hikayeler ölümle başlar, bazı haksızlıklar, eşitsizlikler, eksiklikler doğumla başlar yaşamın ileri evrelerinde bünyeye yerleşir . Dışlanmışlık , hor görüme gibi duygusal travmalar bünyeye yerleşir ve doğal bir tavır haline gelir yaşamın.

Kahramanımız da öyle ; ölüyor fakat hayat onunla birlikte ölmüyor ; yedinci güne kadar …

Yavaş yavaş kabuk değiştiren bir Çin var anlatıda. Değişen ama insanın devlet karşısında aczi ve vatandaşlar arası eşitsizlik her süregelen bir durum ve üzerine basa basa bahsediliyor.

Ölüm bile insanları eşitlemiyor ( burada komunist düzen eleştirisi mi var acaba ) zenginler zengin gibi törenlerle gömülürlen , fakirlere öyle kimliksiz veda etmek reva görülüyor.

Kitap hüzünlü mü , huzurlu mu yoksa her ikisi birden mi var okuru düşündürüyor.

Peki siz böylesi bir halle başa çıkabilir miydiniz? Yedi gün değil belki birkaç gün ? Ben; asla!

Selametle