E-Dergi

Ah…Kavuşmak bu mu dersin… Yıllar yollar eskidi, bentler yıkıla yıkıla inşaa edildi. Etme sevdam diyemeden hayat hitama eriverdi… Etme Kerem , etme Aslı han kavuşmak bu mu dersin!

Ah…
“Aşkın ateşine odlara yandım
akıl başda iken divane oldum”

Ah.

Bazı kitaplar “okurunu” bekler.

Kondüktörden diye başladı kitap ; şimdi yandığının resmidir Hasan dedim. ( Ercan Bey @aherlizamanlar_ yapar da ben yapmaz mıyım, metne kendimi atmaz mıyım? ) @elvankayaaksari karşısına aldığı birkaç alt sikletinde olan boksörü başlangıç zilinin çalması (gong da derler ama) ile sersemletecek yumruklarının farkında ağır siklet boksör gibi dalınca metne tamam dedim işimiz var. Biraz okudum @aherlizamanlar_ dedim ki hocam bu kitap elime yapıştı ne yapacağız :) güldü geçti. Neyse…

İtirazlarım başladı hemen zihnimde bu nasıl ekspres herkesi alıyor her istasyonda duruyor, hem bu trenin vagonlarının pencereleri nerede , bazı kapılar kilitli bazıları açık ; of çok soru sormam lazım size makinist ve kondüktör ne yapacağız . Hem camları nerede ; kimisi tavanda kimisi rayları izliyor .

Allahım aklıma mukayyet derken , bıraktım gitti…

Bazı kitaplar “okurunu” bekler

Ben kitabımı buldum.

Sevgiler …

Karmaşık anlatım yapısı ve zor anlaşılır dili ile okurun cesurca eline alıp okuyabileceği bir roman değil.

Taşra ve aydın düzleminde : Aşk , siyasal gelişmeler, toplumsal değişim ; değişimin getirisi olan (!) ahlaken düşüşler gibi hususlar göze çarpmakta.

Tek bir anlatıcının olmaması, değişen anlatıcı ile sakin bir kafayla okunmaması durumunda kitabın hakkının verilememesi kaçınılmaz bir hal olarak karşımıza çıkıyor.

Öyle güzel cümlelere denk geliyorsunuz ki kitapta, sadece bu cümleler için bile okunur diyebilirsiniz

Velhasıl , zor kitap …

Hele şu cümle “Seni seviyorum. Yanlış anlama: Çok fazlanı değil, sen eksiğini”

İkinci kez okuduğumda bile beni fazlasıyla yordu.

Farklı ve iyi edebiyat peşinde olan dostlara tavsiyemdir

Sadece “bir an” daha fazla değil... Yürekli bir yazarla karşı karşı olduğumuz kesin ... kelimeleri özenli ve cümle kuruluşlarında şair dokunuşu olan... ( tabi ki çevirmen Deniz Koç’a da teşekkür ve tebrikler). Ve bir teşekkür de @harfakitap ‘a ... belki de kitabı kimsesiz kalmaktan onlar kurtardı... “ben bir cümle kurmaya değil , özgürleşmeye çalışıyordum”

Elias Canetti’nin 26 yaşında iken yazdığı “Körleşme “ kesinlikle bir kez okunacak eserlerden değil. 2016 yılındaki ilk okumam ile şimdiki okumam arasındaki kavrayış farkı ve haz unsuru inanılmaz. O zaman belki üstünkörü yakaladığımı zannettiğim ayrıntılar aslında Klein’in kendi yüzünü bile tam bilmemesi kadar yüzeysel imiş.

“İnsanoğlu gerçeği görmek “ yerine kendini nasıl körleştirebiliyor, aç gözlülük ve gizlenmiş nefreti nasıl hallere düşürebiliyor, hayata bu kadar yabancı kalıp kendi dünyasının sınırlarında mutsuz bir devimim ve yabancılaşma ile nasıl yaşayabiliyor …

Dünyasız bir kafa
Kafasız bir dünya
Kafadaki Dünya üç bölümden oluşan kitabı ben de kendi zihnimde çalışma odası, yatağın altı ve gözetleme deliği olarak kodladım.

Birey ve toplum, yabancılaşma, aç gözlülük ve acziyet, hor görme ve gizli nefret…

Klein ve avanesi ile pencereleri tavanda olan bir odada yaşamak… okur açısından inanılmaz bir deneyim.