E-Dergi

Marquez'in tüm kitaplarını okuduysanız veya okur iseniz öykülerine bağlantı kuracağınız eseri.

''Gece masasının çekmecesinden bir makas, bir rulo yara bandı ve tesbihini çıkardı, koparılmaktan azmış tırnağını bantladı. Sonra tesbih çekmeye koyuldu ama daha ikinci duada tesbihi sol eline geçirdi çünkü parmağındaki bant yüzünden tesbih tanelerini hissedemiyordu. Uzaklardan gelen gökgürültülerinin sarsıntılarına kulak verdi bir an. Sonra başı göğsüne düşmüş olarak uyuyakaldı. Tesbihli eli yanına düştü ve o zaman avluda Hanım Ana'yı gördü, kucağında beyaz bir çarşaf ve tarakla oturmuş başparmaklarıyla bit kırıyordu. Sordu ona:

''Ben ne zaman öleceğim?''
Hanım ana başını kaldırdı.
''Kolun yorulmaya başladığı zaman.'' ''

''Erendira uyandı. Kendini Ulises'in önünde çıplak hissetmişti, hafif bir çığlık atarak çarşafı başına kadar çekerek örtündü. ''Bakma bana,''dedi.''Korkunç görünüyorum.''

''Her yanın portakal renginde,'' dedi Ulises. Kıyaslayabilmesi için meyveleri göz hizasına kadar kaldırdı.''Bak.''

Erendira gözlerini açtı ve portakalların gerçekten de kendi renginde olduğunu gördü.

Sanırım Marquez'in okumakta en zorlandığım kitabı. Cümlelerini virgüller ve bağlaçlar ile birleştirmekteki çabası bunda etmen. Kendisini eleştirmek haddimize değil tabi.

Çarpıcı bir öykü. Garcia Marquez'in masalsı gerçeklik öykülerinden farklı olarak gerçek bir olayı bu sefer olayın kahramanının ağzından anlatmış olması şaşırtıyor. Ayrıca olayın dramatik olması daha da çarpıcı.

''Ancak ve ancak, başkaları için değerimiz olduğunu bildiğimizde kendi varlığımızın bir amacı ve anlamı olduğunu hissederiz.''