E-Dergi

bu kitap, insanın kendine dönüp bakma cesaretini bulduğu bir yolculuk gibi. bazen bir çocukluk anısında, bazen bir sessizlikte, bazen de aynada gördüğümüz yansımada gizleniyor hikâyeler. e. bilge az, hem kırılgan hem sert, hem içten hem de mesafeli bir dille yazmış. “obsesif şişko”, bastırılmış seslerin yankısı, söylenemeyen duyguların yankısı... belki de bu yüzden, okur olarak kendimizi her sayfada biraz daha çıplak hissediyoruz. bu kitap, içimizdeki fısıltıları susturmadan sevmeyi öğretiyor.

tozlu yıllar, sadece bir roman değil. çocukluğunun içinde sıkışıp kalmış bir kalbin haykırışı. pelin’i okurken, kendi çocukluğuma da bakar oldum. belki biz de bir zamanlar sevilmek için sessizce bekledik bir köşede. belki biz de birinin gözünde görünür olmak istedik, onun gibi.

bu kitap bir hikaye anlatmıyor sadece, bir yarayı usulca açıyor ve sonra sarıyor. anlatımı öyle sade, öyle akıcı ki, gözlerin takılmadan kayıyor satırlarda ama yüreğin her cümlede duraklıyor. pelin’in sessiz çığlıkları bir kere duyulduğunda, bir daha unutulmuyor.

yazarın kalemi hem çok güçlü hem çok yumuşak… pelin’in hikayesini okurken bir karakteri değil, bir insanı tanıyorsunuz. gerçek, kırılgan ve cesur bir insanı. bu kitabı okuyacak herkesin kalbinde ince bir iz bırakacağına inanıyorum. iyi ki yazılmış.

okurken hiç sıkılmayacağınız, sonunu merak ettiğiniz için bir an önce bitirmek isteyeceğiniz oldukça sürükleyici bir eser.

bu kitapta kısa ama öz bir anlatım yapılmak istenmiş, o yüzden ben de kısa ama öz bir yorum yapmak istedim. eğer zaman ayırıp özverili bir şekilde okuduğunuzda, mutlaka hayatla ilgili bir konuda ders almanız gereken bir nokta bulacaksınız. (benimki "son söz"de)