E-Dergi

Kar Küresi… Adı bile insanın içine ince bir hüzün serpiyor değil mi? Bu kitap tam da o hisle açılıyor, bir tiyatro metni olarak kaleme alınmış olsa da, ben onu sahnede değil, içimde izledim. Her tirat, her sessizlik, her bakış iç dünyamda yankılandı. Karakterlerin hikâyeleri birbirine değdikçe ben de kendi iç hikâyeme temas ettim. “Ben de böyle hissetmiştim,” dedim, “Ben de bir şeylerin içinden geçtim…”

Ve en sonda, kitap kapandığında içimde bir sessizlik çöreklendi. Hani o kar küresini son kez sallayıp içindeki taneleri izlersin ya… Bir yandan geçmişin karı dökülür üstüne, bir yandan da geleceğe dair bir ışık ararsın. İşte Kar Küresi tam olarak böyle bir kitap: Sessiz ama sarsıcı, kırılgan ama güçlü. Ve ben, bu kitabı okuduktan sonra anladım ki bazen karın ortasında bile yeniden filizlenebilir umut… Yeter ki içimizdeki o küreyi kırmaya cesaretimiz olsun.

Bu kitabı okuduktan sonra kimse balkonlarını kapatıp salonuna, yatak odasına, mutfağına ekleyemeyecek. Ve bu kitabı okuduktan sonra hiç kimse Cavidan Teyze’yi hatırlamadan balkonuna çıkamayacak. Ve bu kitabı okumazsanız hiçbir balkona sefanız tam olmayacak. Benden söylemesi ☺️