E-Dergi

Okumuş yazmış adam öğüt vermez.
Ya ne yapar?
Adamı anlar…
Burgazadanın güzel insanı Sait Faik…

Halk söküp almadıkça kral ayrıcalıklarından vazgeçmez.

“Halk esasen zavallıdır, harekete mecali yoktur. Yerli ve ecnebi bütün idareler onun sırtına binmiş, kanını emer, iradesini kullanmaya mecal bırakmaz. Onun için şarklı dünyadaki haklarından çabuk vazgeçer ve zihnini ahrete götüren her fikre dört elle sarılır.”

Söz vermiştim kendi kendime: Yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da, hırstan başka neydi? Burada namuslu insanlar arasında sakin, ölümü bekleyecektim. Hırs, hiddet neme gerekti? Yapamadım. Koştum tütüncüye, kalem kağıt aldım. Oturdum. Adanın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkardım. Kalemi yonttum. Yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yazmasam deli olacaktım.

Kirillov: İnsanoğlu mutlu olduğunu bilmediği için mutsuz; yalnızca bu nedenle mutsuz. Hepsi bu! Her şey bundan ibaret! Bunu öğrenen hemen o anda mutlu olur.