E-Dergi

Kitabın ismi fazla karamsar olsa da, evet, bu bir kişisel gelişim kitabı. Mutsuzlukları geçiştiriyoruz hep, tam yaşamadan atlıyoruz, bir an önce bitsin diye. Kitapta da belirtildiği gibi, mutsuzluğumuzla karşılaşmazsak, onu tanımazsak, onu bu şekilde kovarsak, o hep karşımıza çıkacaktır, her seferinde daha da güçlü olarak. Öyle bir hale gelmişiz ki, artık neden mutsuz olduğumuzun farkında bile değiliz. Uzun süredir tutsak olup da, hapishaneleri süsleyen ve artık asıl neye mutsuz olduklarını unutan mahkumlar gibiyiz. Hep mutluluk vaat eden kitaplar okunmaz ya, biraz da mutsuzluğumuzu tanıyalım.

Kitaptaki öykü, bildiğimiz dünyada geçmiyor, farklı karakterler var. Sıkıcı değil, ilginç. Bazı yerleri anlaşılmaz geliyor; ama insan sonuna kadar bıkmadan okuyor.

Bazı hastalıkları anlamak öylesine zor ki, kaç tane kitap okursak okuyalım yeterli gelmez. Şizofreni de bu tür hastalıklardan. Ve bu kitapta bir kızın yaşadıkları anlatılmış. Hastalık zaten bu kadar anlaşılmazken, yazardan çok da açık bir dil beklemek mantıksız olurdu zaten. Çevrenizde bu hastalığa sahip olan birisi varsa, onu anlamak için okuyabilirsiniz. Ya da bu hastalığa sahip olanların neler hissettiğini merak ediyorsanız..

İslam ülkelerindeki kadınların çektiklerini bir kadının gözünden okumak, üçüncü ağızlardan duymaktan daha etkili. Kitabın bazı bölümlerinin çıkarıldığını -ve ne yazık ki yazarın bu bölümleri kaybettiğinden tekrar basılamadığını- düşününce, baskı daha da ortaya çıkıyor zaten. Bunlar gerçekten olanlar, bazı yerlerde hala da oluyorlar. Kadına yapılan muamele, küçümsenecek gibi değil. Kitaptaki kadın doktorun bu uğurda verdiği mücadeleler gerçekten takdire değer. Böyle cesur kadınlar olmasa idi, kadınlar şu anda sahip oldukları haklarına sahip olabilirler miydi acaba?

Genel olarak sevmedim kitabı. Bazı kısımlarında gerçekten güzel cümleler var "sizi vahaya ulaştıran". Onların dışında sıkıcı ve boğucu. Gerçi bu tarzı sevenler olabilir; ama ben tavsiye etmiyorum.