E-Dergi

Gerçekten muhteşem bir hikaye. 205 sayfaya kaç hayat sığdırmış yazar. Pembe hikayeler yok. Son derece gerçekçi. Kahramanın hayatı o kadar acı ki insan “ben olsam dayanabilir miydim?” diye kendini sorguluyor. Kitap bittiğinde Fugui için o kadar üzüldüm ki. Onun yaşadıkları, fakirliği, çaresizliği en son torununu kaybedişi ve o yalnızlığı o kadar dokunaklı ki kitabın adına dönüp yaşamak bu kadar zor olmamalı diyor insan. Kitap bittiğinde günlerce etkisinde kaldım. Ah Fugui umarım vefat etmiş ve huzura kavuşmuşsundur.

Yazar bambaşka bir dünya kurmuş. Daha ilk sayfadan içine çekiyor. Son sayfasına kadar o dünyadan çıkamıyorsanız. Çeviriye dair ciddi saptamalar var. Bir yandan da siyasi göndermeler, direniş ve sömürgeye dair saptamalar, analizler mevcut. Bunlar dört yakın arkadaş üzerinden işlenirken, kırılmalar, güven ve ihanet çerçevesinde gelişiyor. Bittiğinde üzüldüm.

Biraz dizüstü edebiyat türüne örnek bir kitap gibi olmuş. Yormuyor ama bir şey de vermiyor. Gerilim türünün en basitlerinden olabilir. Konu daha derin ele alınabilirdi. Ciddi mantık hataları var. Sorgulamazsanız, basit bir şey okuyayım derseniz okunabilir. Okumazsanız da kayıp değil.

Körburundan sonra çok tatmin edici olmadı. Polisiye-gerilim tarzında yazılmış bir roman. Konu çok tanıdık, bilindik geldi bana. Biraz aceleye gelmiş gibi, derinliksiz bir kitaptı. Akıcı ve bir solukta okunacak türden bir kitap. Ancak kitap bittiğinde bana bir şey vermedi. Üstelik basım aşaması da aceleye geldi galiba çok fazla hata vardı. Devrik cümleler, karakterlerin isimlerinin karıştırılması gibi.

Sadece bir roman okumuyorsunuz, yakın tarihe de tanıklık ediyorsunuz. Tek adam olmanın, gücün, iktidarın bir ülkenin her şeyine nasıl zarar verebileceğini de görüyorsunuz. Bir yandan bu güce tapanlar, diğer yanda bu gece tapar görünenlerin yaşadığı vicdan azabı, ülkeyi bu kişiden kurtarmaya çalışan az sayıdaki vatanseverler. Kayıp yıllar, kıyımlar, cinayetler.