E-Dergi

Bir solukta okuduğum, kısa film tadında bir kitaptı. Kadınla kendimi oldukça özdeşleştirdiğim için bende farklı bir yere dokundu. Akıp gitti kalemine sağlık Cem Tunçer

Bir bilim-kurgu kitabı okurken bu kadar duygulanabileceğim ve empati kurabileceğim aklıma gelmezdi. İnanmazsınız belki ama sıcacık bir kitap. Özellikle yazarın hayvanlara ve doğaya bakış açısı, robot-insan(humanoid) hayali ve kurguladığı ilişkiler oldukça güzel hisler uyandırıyor.
Korelilerle duygusal yapı olarak oldukça benzediğimizi de tekrar düşündürttü:)

Kafka sevenler için güzel bir kitap seçimi olacağını düşünüyorum. Kitap sürecinde yazarın anlatılarından aslında bir akıl hastanesinde olup anlattıklarının bir çoğunun benzetme veya şizofreni çıkabileceği beklentisindeydim. Ama öyle olmadı. “Profesörü sürekli arayışı” bana bu hissiyatı verdi fakat okuduğunuzda böyle olmadığını, yazarın çaresizce dünyada onu anlayacak birinin olduğunu düşünmek istemesinin böyle bir arayışa sebep olduğunu ve sonunda kimsenin “onun derisine sahip olmadan onu anlayamayacağına” karar verdiğine şahitlik etmiş oluyoruz.

Herkes annesine ulaşırsa ne olacak acaba diye sorgulayarak okumuş ama bence bu kitapta asıl mesele yazarın annesine ulaşması değil, “annesine o kadar zaman sonra neden tekrar ulaşmak istiyor” sorusunu anlamak. Yıllar sonra ne yapmış olursa olsun annesinin onu sevmekten vazgeçmeyeceğine inanmak istiyor; “annem o kadar da beni silmiş olamaz” diyor ve acı gerçekle yüzleşince de aslında gerçekten kendiyle baş başa olduğunu anlıyor. Yazarın bu sade ve içten anlatımı hem kalbime hem de ruhuma dokundu. Psikolojik analizleri o kadar güçlüydü ki kendimden de birçok şey buldum ve kitabı bitirdiğimde gözlerim doldu, çünkü artık gerçekten yalnız olduğunu anlamıştı.

“Dürüst bir konuşma, karşılıklı anlama çabası, aydınlatıcı bir sohbet yaşamın anlamsızlığını, boşunalığını, temel varoluşsal durumumuzun sıkıntılarını hafifletir; gücümüz dahilinde olan, elimizden gelen pek az şey var, bu onlardan biri.”