E-Dergi

Barnabo şimdi de o geçen zamanı ona hatırlatan, yüksek tepelerden bir şeyleri içinde taşıyan her ne olursa olsun telaşla ve kör bir umutla arıyordu. Başparmağındaki yaraya bile sevgi duyuyordu; zirvedeki kayalar yaralamıştı onu. Çoktan kapanmış ve kurumuş yaraya baktı. Bu iz hemen yok olursa çok yazık olacaktı. Bu yüzden yaranın iki kenarını açtı, deriyi çekip kopardı. Birkaç damla kan aktı. İki gün önce Polveriera Tepesi’nin kayalıklarında olduğu gibi. Yarayı yeniden açmakla geçmişe döndüğü, zamanı geri çevirdiği, hala geçmişte olduğu izlenimini yaşıyordu: Kimselerin gidip görmediği zirveden dönen muzaffer Barnabo! Çinko çatıya inen yağmurun gürültüsü duyuluyordu. En azından Berton yanında olsaydı da bir-iki laf edebilselerdi. Barnabo şimdi de yatağın üzerinde oturmuş, havanın kararmasını bekliyordu. (s:76)

Samimiyetle anlatılan bir hayat hikayesi.

Ben de kendimi tahlil edeyim mi?
Ya Reyhaniye kahvelerinde ömür çürüten, vaktiyle lisede okuyan ve çalışan, fakat istidadı olmadığı ve nefsinde atalete inhimak bulunduğu için vazgeçen basit, adi bir genç veya gözlerini, hayatını hakikat uğruna feda ederek nesl-i ati destanlarına bir zafer ve fedakârlık numunesi olacak hakiki bir insan. (s:61)