E-Dergi

Eserin daha ilk sayfalarında Proust'u âdeta özümsediğini belirten yazar en ince ayrıntıya kadar indiği anılarında bunu okura fazlasıyla yansıtıyor zaten. Günlük rutini günce tutarcasına uzun uzadıya yansıtmak edebiyat mıdır yoksa sadece çalakalem bir yazı çalışması mı? Bu işi ciltler dolusu bir seriyle kotarmakla okurlar bir çeşit modern "Kayıp Zamanın İzinde" ilerlemiş olmuyor ne yazık ki.
Bunun yanında ilginç tespitler, ironik özeleştiriler de yok değil. Oidipus kompleksini örnekleyen, baba merkezli aile trajedisi; abiye olan hayranlıkla haset duygularının birbirine devamlı karışması ile yazarın bazı satırlarda travma seviyesine düştüğü izlenimi de oluşuyor okuyanda. Sınırsız özeleştiri samimiyet uyandırmakla beraber yer yer lüzumsuz ajitasyona da neden olabiliyor.
Tüm eserler gibi olumlu ve olumsuz yönleri, eksikleri ve fazlalıklarıyla kedine öyle ya da böyle oldukça geniş bir alan açmış bu eserler serisi nihayetinde okunur mu, okunur.

Edebiyat tarihinde en çok gönderme yapılan eserlerden biri, çoktan kült olmuş kültürel abide.

Sağın içinde sağa eleştirel yaklaşan, toplumun -tabii özellikle ataerkil kısmının- kadına bakış açısını feminizme varan bir tutumla sarakaya alan yazar yer yer tekrarlara düşse ve akıcılığa dağınık anlatımıyla ket vursa da okunur.

Bu kitap ironik öykülerle dolu. Eleştiri kültüründen yoksun, öz eleştiriden bihaber insanımız için panzehir kıvamında.
Yalnız marka, yazar, eser adları ile jargonları bazı öykülerde fazla dozda kullandığı için eleştirilebilir iğneyi kendine çuvaldızı bize batırmayı seven yazarımız.

Kadınların başucu kitabı deniyor bu roman için. Kadınlar -her ne kadar hepsi romanın baş karakteri kadar savaşçı ruhlu ve güçlü olmasa da- anlatılanların çoğunu tecrübe ettiği için zaten biliyor. Bu yüzden kitap erkekler için de başucu kitabı olmalı bence. Kadınlara biraz daha saygılı olmaları ve onların sınırlarını daha iyi öğrenebilmeleri için.