E-Dergi

Tuhaf bir roman. Birinci bölümde biraz uçarı, biraz devrimci, genç bir kızın peşine takılmış giderken diğer bölümde yerel ağıza geçiverdik. Tamam farklı olmuş, derken bir başka bölümde Mustafa Suphi'nin ölümüne dair Kemal Tahir söyleşisi, noter açıklamaları ile edebî metinden tarihî metne evriliverdi kitap. Bir bölümün adı da "Mustafa Suphi'yle ilgili belge, bilgi ya da yorumlar"
Roman böyle mi olmalıydı, dil ve anlatım bu kadar farklı mecralara savrulmalı mıydı, bilemedim.
Orijinal tarza öteden beri sıcak bakarım da tarzın bir eser içinde bu kadar kulvar değiştirmesine ısınamıyorum nedense.

Trajediyi, araya serpiştirdiği mizahi anlatımlarla salya sümük melodrama dönüşmekten kurtaran, özgün bir tarzı var. Anlatılar, küçürek öyküler gibi yoğun, anılar gibi içten, okunası.

Solgun Adam, neredeyse Yusuf Atılgan'ın Aylak Adam'ı kadar yalnız, nevi şahsına münhasır bir karakter. Sait Faik'in Lüzumsuz Adam'ını aratmayan etkili ve yoğun anlatımı da cabası.

Gonçarov'un uyuşuk ve tembel Oblomov'u, Camus'nün yaşama absürt bir pencereden bakan "Yabancı"sı, Dostoyevski'nin vicdan azabını iliklerine kadar yaşattığı Raskolnikov'u... Macar yazar Sandor Marai bu orijinal karakterlerin yanına zayıf iradeli Eszter'i de güçlü bir anlatımla konumlandırıyor.

Özlü, özgün anlatı(m). Bulanık gerçekler, kara mizahla yoğrulmuş.