E-Dergi

Efruz Bey'de Tanzimat ruhunu ve sözüm ona aydınını sarakaya alan Ömer Seyfettin bu eserle ironinin dozunu bir miktar daha artırarak Osmanlı'nın "etrakı bi idrak" (anlayışsız Türkler) diye aşağıladığı Türkleri uyandırmayı, Türk kültürüne ve güzelim Türkçeye hak ettiği değeri "Yeni Lisan" anlayışıyla yeniden vermeyi amaçlamış.

Selçuk Baran'ın bu romanını okumak dalgalı bir denizde olmak gibi. İnişler, çıkışlarla devam eden akıntılı bir serüven. Kitap size çoğu zaman sarılıyor, zaman zaman azat edecek gibi olsa da yeniden ve aniden kucaklayıveriyor sizi. Bundan dolayı satırlardan, etkili anlatımdan, özdeyişe varan tespitlerden kopamıyorsunuz. Baran güçlü kalemini kolları gibi kullanıyor, kartalın pençelerini andıran keskin cümlelerinden başını kaldırabilene aşk olsun.

Özgül ağırlığı fazla olan kitaplardan. Yaklaşık elli sayfalık kitap oldukça yalın bununla birlikte düğüm çözen yargılarla, günlük dilden satır aralarına taşan özgün tarzıyla pahada ağır.
"Kendimizden kaçmak için önümüze bir merdiven konulmuş Momo."
"Sema dönmeye simyanın dansı diyordu."
"Ben, ben değilim artık, her şey olan boşluğun etrafında dönen atomlardan biriyim sadece."
"Mutluluğun sırrı budur, yavaşlıktır."
"Otoyollar hızlı gitmek isteyen aptallar içindir. Bana görülecek, şirin, güzel yollar bul."
"Verdiğin Momo, sonsuza dek senindir, sakladığın ise ebediyen yitmiştir."

Çocuk edebiyatı için kalem oynatırken çocuklar için yazdığını unutmuş gibi yazar. Öykülerine, romanlarına yakışan burukluk, iç geçirişler bu kitapta genleşiyor, genişliyor da kendine âdeta yer bulamıyor. Çocukların ümit, sıcaklık, bir kıvılcım arayacağı, bu iri puntolu satırlarda soğuk üslup gülümsemiyor daha çok sırıtıyor.

Sait Faik'in düşünce ve yaşam şekli ile kendisine yakın bulduğu yazarın, kitabın birinci bölümünde bahsettiği (şair) Mallarme, (ressam) Gaugin ile olan ahbaplığı; ikinci bölümde püriten eğitim sonrası özgürleşme atılımı, Oscar Wilde ile atıldığı Tunus maceraları dikkat çekiyor.