E-Dergi

HBGD romanını "parçalanma" noktasında Sendrom Pavyonu ve Mevsim Aynası romanlarına benzettim. Aynı dönemde okurla buluşan bu üç romanı peş peşe okumamı okur şansı olarak değerlendirdim. Zira üç yazarın anlayışları çerçevesinde farklı biçimlerde aynı sonuca ulaştıklarını gözlemlerken bir üçleme okuduğum hissine kapıldım. Hacmi kısa, bir çırpıda okunabilecek romanın tıpkı Sendrom Pavyonu gibi özetlenemez halini sevdim. Başkişinin aşırılıklarını anlama noktasında neden-sonuç ilişkisi güçlü bir metindi. Sezdirme arzusuyla yoruma bırakılan bir iki bölümün, yoğunluğunu korumakla beraber, biraz daha ipucu vermesini arzu ederdim. Argoyla bütünleşen mizahi dil romanın tamamına hakimdi ve bazı bölümlerde olağandışı görülebilse de aslında olağan konuşma dilini başarıyla yansıttı. Karanlık sokakları, toplum baskısından kurtulan dili, alışılmışın dışında ve her biri bir anlamda kendi içinde yeni bir hikaye gibi birleşen biçimsel çabaları sevenlere önerebilirim.

Emrah Kurul'un Mevsim Aynası romanı, iyileşme çabasını parçalanmayla neticelendiriyor. Anlatıcı değişikliği, ayna metaforu, güncel edebiyat eleştirisi ve genel anlamda sanata dair düşünceler ile yoğun olmasa da bir çatışma unsuru olarak aşk; parçalanmanın önemli unsurları olarak göze çarpıyor. Merak unsurunun son sayfaya kadar diri tutulduğu bu roman, Nuri Bilge Ceylan filmlerininkine benzer doğal bir finale sahip. Anadolu'nun tipik yaşantısı ve bu yaşantı içinde entelektüel birikim elde edebilmenin zorluğuna da rastlamak mümkün. Romanın içeriği bakımından sinemayla ilişkisini göz önünde bulundurduğumda biçimsel açıdan bir hareketlilikle karşılaşmayı arzu ederdim. İlahi anlatıcının ağırlıkta olduğu bu romanında Kurul, anlatımda başkişisine de pay vermeyi tercih etmiş. Bakış açısı ortak olan iki anlatıcı, örneğini daha sık gördüğümüz bir biçim ortaya çıkarmış. Dingin üslup, temiz Türkçe, fikir çatışmaları ve doğal finallerden keyif alanlara önerebilirim.

Sendrom Pavyonu, keyifle okuduğum bir roman oldu. Romanın özetlenemez halini, biçiminden içeriğine varan aşırılıklarını, özellikle de başkişiyle örtüşen parçalanmış bölümlemelerini çok sevdim. Klasik roman anlayışından sıyrılmayı, bir olayı takip etmektense insanı anlama çabasını sevenlere öneririm.