E-Dergi

Şibli Numani Hindistanlı bir aydın .
Hindistan'da Diyobent medreseleri ve İngiliz yanlısı Ahmet Han'ın Ali Garh üniversitesinde öğretim görevleri yapmıştı. Diyobent'i çok klasik Ali Garh'ı ,özünü kaybetmiş buluyordu.
Müslümanların yeni bir aydınlanma için yeni , güçlü ve sentezci bir eğitim sistemine ihtiyacı olduğunu düşünüyordu.
Bu amaçla İstanbul ,Mısır ve Kudüs seyahatine çıkmıştı.
Uğradığı yerlerdeki, odaklandığı, medeniyet kaliteleri, kurumsal yapılanma biçimleri ve insan ilişkilerini okuyunca Numani'nin ne kadar samimi ve derinlikli birisi olduğunu görebiliyoruz. Kitap seyahatname kıymeti bilenlere çok faydalı olacaktır.
Bu kitaptan sonra Einstein 'in seyahatnamesini okumuştum. Einstein gittiği yerin keyifli zevkli eğlenceli mekanlarını, yediğini içtiğini yazdığını gördüğümde Şİbli Numani'yi daha da sevmiştim

Öncelikle ,İsrailde yaşamasına rağmen insan kalabilmeyi başarabildikleri için hem kendisini hem babasını tebrik etmek gerekiyor. Biz müslümanlardan dahi ,kurulu çarpıklıklara bu kadar cesurca çıkışlar yapabilecek kişileri bulmak neredeyse imkansız.
Kitap ,İsrailin askeri yapılanması veya eğitimi ,sivil propaganda yöntemleri , yaptığı haksızlık ve yolsuzlukları ile ilgili detayları maalesef ki içermiyor.
Yazar ,Filistinlilerin köylerinde mahallelerinde onlarla beraber geçirdikleri günleri biraz macera romanı tadında kitap yazmış.
Filistinde olup bitenlere inanmak istemeyen kimi çevrelere bir İsraillinin anıları şeklinde okuması tavsiye edilebilir.

Toplumsal hareketleri anlamak, bireylerin niçin bir gruba üye olma, kimlik değiştirme ihtiyacında olduğunu ortaya koyabilen tespitlerle dolu bir kitap. Çoğu cümlesi üzerinde çokça tartışılıp detaylandırılabilecek sosyoloji derslerinin konusu olabilecek niteliktedir. Kendisi bir yahudi olmasına rağmen 2.dünya savaşı olaylarını hem yahudiler hem Almanlar açısından tarafgirlik yapmadan sosyolojik perspektifte kalabilmesi tebrike layık. Nefret örneklemelerinde çıkarsamalarında biraz zorlama yorumlar yaptığını sanıyorum.

Aydınlanma ,Endüstri devrimi ve postmodern dönemle birlikte dindarlık anlayışının nasıl dönüüştüğünü ortaya koyması açısndan oldukç başarılı,kaynaklar ve olay bağlantıları gayet gerçekçi. Bilimin Tanrının yerini alışı ,kent hayatının dini olgulara yer vermemesini ikna edici bir şekilde anlatıyor. Fakat bu değişim süreçlerini sanki doğal olarak yaşamışız gibi anlatıyor. (Ben öyle anlamış da olablirim). Ben kitaptan varolanları tespitten ziyade dinin geleceği ile ilgili daha yapıcı ümitler vermesini bekliyordum. Dinin gelecekte insanlığın şu sorunlarına çözüm niteliği taşıdığını iddia etmesini bekliyordum

Doğan Cüceloğlu , şu dünyada insan olmaktan vaz geçmeyenlere büyük bir ilham kaynağı