E-Dergi

Algernon’a Çiçekler, bende en çok “kaçınılmaz adaletsizlik” duygusunu bıraktı. Charlie’nin hikâyesi, insan hayatının hızlandırılmış bir özeti gibiydi: öğrenmek, güçlenmek ve kaçınılmaz biçimde kaybetmek. Dilin ilerleme raporlarında değişmesi bu sonun en erken işaretiydi. Charlie hatırladıkça kendini kurdu, unuttukça sevgi silikleşti. Geride bırakmak istediği şey bilgi değil, Algernon’un mezarıydı. Alaya katlandı ama acınarak sevilmeyi reddetti; çünkü bazı ilişkiler “mış gibi” yaşanamayacak kadar değerlidir.

Güçlü bir kurgu
Saklıkuyu gibi uzak ve tenha bir yerde buluşan ortak hikayeler beni kitaba bağladı.
Firdevs'in o ilk izlenimde bıraktığı güçlü kadın profili bir aşk sarmalıyla hikayeyi kuruyor. Orhan, başındaki belalardan ve Firdevs'in yokluğundan kaçmak için gidiyor Saklıkuyu'ya. Firdevs ile açılan yaraları burada iyileşmeye başlıyor. Burada tanıştığı hikayeler ve sade yakınlıktaki arkadaşlık herkesin aradığı bir sıcaklığı veriyor. Tarık Tufan, betimlemeleri, monologları, kurgusu ve öyküsüyle hikayenin gerçekliğine ikna ediyor.

Kitabın dili oldukça akıcı, kurgusu çok güçlü. Okudukça merak duygusu artıyor. Bir tekke şeyhinin oğlu üniversite hayatıyla birlikte seküler hayatlarla tanışıyor, bir taraftan da kendi hayatına yabancılaşırken bir kimlik sancısı çekiyor. Edebiyatın göz ardı ettiği dindar hayat bu kitapta mğmkün olduğu kadar objektif şekilde konu edilmiş.
Yan karakterler hikayenin kurgusuyla uyumlu ve anlatıya güç katıyor.
Konusu ve kurgusu ile çok beğendiğim bir kitap.