E-Dergi

İstanbul, istanbul... kitabı okurken acaba İstanbul'dan mı bahsediyor diye insan düşünmeden edemiyor. Avrupalı gezginlerin görmek için can attıkları, her halktan insanın kültürün iç içe uyum içinde yaşadığı ve henüz doğal güzellikleri bozulmamış o dönem Avrupa'nın önde gelen şehirleriyle yaraşır derecede güzel bir İstanbul'dan bahsediyor yazar. Günümüzde semt ilçe isimlerinin nereden geldiğini okumak bana ayrı bir okuma zevki verdi. Yaşadığım şehrin geçmişini, oturduğum semtin isminin hangi manaya geldiğini, tarihini merak ederek aldım bu kitabı.

Tarihi bir roman tadında, bir çırpıda okunacak sürükleyici bir kitap. Daha önce Ahmet Ümit'in Bab-ı Esrar kitabında Mevlana ile Şems-i Tebrizi hakkında bir fikir sahibi olmuştum. O yüzden bu kitabı daha bir merakla okuyup karşılaştırma fırsatı buldum. Elif Şafak'ın tarzı, karakterleri, diyalogları ve kurgusuyla bizi o yıllara götürüyor. Kendi coğrafyamızda Mevlana ve Şems-i Tebrizi gibi onlarca kitaba konu olacak işlenmemiş değer olduğuna inanıyorum. Bu tarz eserler çoğaldıkça kendi değerlerimizi, tarhimizi biraz daha iyi anlayabiliriz diye düşünüyorum. Bu kitabı okuduktan sonra ister istemez Mevlana'yı ve onun düşüncelerini merak ediyor insan. Elif Şafak'ın en iyi kitaplarından biri olduğunu düşünüyorum. Baba ve Piç bence yeri apayrı

Irvin Yalom, Divan ve Nietzsche Ağladığında kitapları gibi çok etkileyici ve sürükleyici bir anlatımla insanı kitaba bağlıyor. Bir yanda grup terapisinin ortasında kendine has yarattığı karakterlerin tartışmaları arasında kendinizi bulurken, diğer yandan Schopenhauer'ın hayatını ve felsefesini romanın içerisinde buluyorsunuz. Schopenhauer'ın birçok aforizmalarını kitap içerisinde bulabilirsiniz.