E-Dergi

Düş Bahçesi toplumun farklı olarak etiketlediği çocukların iç dünyasını sembolik bir dille ve hassasiyetle ele alıyor. Eserdeki çocukların kendi başlarına çıktıkları yolculuk aslında bireyselleşme çabalarının ve güvenli alan arayışlarının hoş bir metaforu. Bir yetişkin gözüyle güvenlik odağından bakıp bu edebi metaforları kaçırmak, eserin derinliğini ıskalamak olur. Aksine bu sahneler çocukların toplum içindeki var olma mücadelesini simgeliyor. Kültür Bakanlığı’nın bu eseri bünyesine katmış olması da pedagojik ve toplumsal değerinin bir göstergesi. Empati ve farkındalık kazandırmak adına kütüphanelerde mutlaka yer alması gereken bir çalışma olduğunu düşünüyorum. Teşekkürler