E-Dergi

Kitabın adı, erkeklerin kadınlara zaten bildikleri şeyleri üstten bir tavırla “açıklama” eğilimini tanımlayan ve sonrasında literatüre “mansplaining” olarak geçen davranış biçimi.

Kadınların sesinin sürekli kesilmesi, küçümsenmesi, yok sayılması…Zamanla kendimize olan inancımızı, sezgilerimize duyduğumuz güveni, hatta düşünme tarzımızı bile aşındıran, ve hatta o aşınmayı bile fark edemeyecek kadar kimliksiz bırakıldığımız bir sistemin sadece bir tarafı.

Kitap yalnızca bu konuyla sınırlı değil; aile içi şiddetten sessizleştirilmeye, kadınların görünmezliğinden toplumsal cinsiyet rollerine kadar birçok meseleyi ele alıyor.

Geçmiş zaman deyin Marai’ye. Geçip gitmiş, ama kapının kolunda elinin titreyişini bırakmış biri var deyin.

Deyin ki söylenmemiş sözler var, kolu kırık hatıralar hem sonra.

Sanki daha az yara alabilirmişiz gibi sığındığımız yalanlar koyun önüne.

Eski zamanın içinde kollarını kendine dolayıp kıvrılmış yatan küçücük bir an verin ona.

Loş, kasvetli evlerin içinde mayalanıp şişmiş iç acılarını sezdirin.

Hafızanın oyuklarında dolanıp duran bir suretten bahsedin ona ve duvarda, indirilmiş bir fotoğraftan arda kalan o beyaz boşluğu işaret edin.

Geriye kalanın ağıdını yaz deyin Marai’ye.

Yaptığı budur. Ve çok az yazar onun gibi, kelimeleri ipe dizer gibi acele etmeden dizip, okurunu o ipin üstünde bir merak ve gerilimle yürümeye bu kadar hevesli kılabilir.

Büyülü gerçekçilikten bilinçli olarak uzak durmuş Marquez. Okurdan hayranlık değil, etik bir uyanıklık talep etmiş. Umut dağıtmıyor, teselli sunmuyor. Devrim, iktidar ve kurtarıcı figürleri üzerine taşıdığımız kolay kabulleri söküyor. Edebi açıdan kusursuz olmayabilir; ama tarihsel ve ahlaki olarak derin bir cesaret örneği.

Han Kang’ın romanı, kadın bedeninin nasıl hem şiddetle hem arzuyla denetlendiğini; ataerkinin nasıl yalnızca erkekler aracılığıyla değil, aile, estetik, normalite ve hatta “iyilik” diliyle işlediğini gösteren harika bir metin. İçimden asla çıkmayacağına eminim.

“Kimse özgür ya da hapiste olduğu için diğerlerinden iyi değildir. Dışarıda olmak içeride olmaktan daha iyi değildir. Yaşayan insanlar ölmüş olanlardan daha mutlu değiller: Hiçbir şeyin bir diğerinden farklı olmadığı şekilsiz, jelatinimsi bir kütle. Her şey birbirinin tıpatıp aynısı."