E-Dergi

Bu kitap, Nazım’ın hayatını anlatmaktan çok daha fazlasını yapıyor. İçinde saklı olan şey, insanın kendi sesini kaybetmeden yaşamaya çalışma çabasının hikâyesi. Bence her okurun kalbine dokunacak bir tarafı mutlaka var; çünkü Nazım’ın yaşadıkları, bir devrin değil, insan olmanın ortak yüklerinin bir yansıması gibi…

Son ve İlk İnsanlar, insanın kendine dışarıdan bakmayı deneyebildiği nadir metinlerden biri. Hem sarsıcı hem sakin, hem uzak hem içsel. Ve bence gerçek etkisi, okumayı bitirdikten sonra yavaş yavaş zihne yerleşmesinde. Çünkü bu kitap, sadece bir gelecek tasavvuru değil; insan olmanın ne demek olduğunu başka bir pencereden seyrettiren bir iç yolculuk.

Hayat bazen insanın düzenli görünen dünyasını bir anda yerinden söküp alıyor; dışarıdan sağlam sandığın dengelerin aslında ne kadar ince bir çizgiye bağlı olduğunu gösteriyor. Ferah da tam bu kırılma anının hikâyesi… Çok severek okudum. Tavsiye ederim

Benim için bu kitap, kadın psikolojisini anlamaktan çok daha fazlası. Bir kadın olarak “ben kimim?” sorusuna dürüst bir cevap aramanın yolculuğu. Horney’in dili yargılamıyor, açıklıyor. Korkutmuyor, düşündürüyor. Ve en önemlisi, kadının sesini sonunda kendisine geri veriyor.

Belki de bu yüzden, sayfaları kapattıktan sonra bile aklında yankılanan tek şey şu oluyor: “Kadını anlamak için önce onu susturmamayı öğrenmek gerekiyor.”

Ufuk Karaman, Sabahattin Ali’ye bir yazar olarak değil, bir insan olarak yaklaşmış. Onun inatçılığını, doğrularına sıkı sıkıya bağlılığını, kalemini bir silah gibi kullanışını, aynı zamanda kırılgan yanlarını da gösteriyor. Bu sayede ortaya kuru bir biyografi değil; yaşayan, soluyan, düşündüren bir portre çıkıyor.

“Bir Deha Muharrir” yalnızca Sabahattin Ali’nin hikâyesi değil, Türk edebiyatının vicdanını taşıyan bir dönemin hikâyesi. Okurken hem edebiyat tarihine tanıklık ediyor hem de “bir yazarı yazar yapan şey nedir?” sorusuna yeniden düşünüyorsunuz.